Visleer

‘Maak je niet druk.’ Als ‘gezegden’ werpsterren zouden zijn geweest, dan zouden er óf heel veel mensen méér dood zijn dan dat er nu op aarde leven óf een ieder liep de gehele dag met bebloede kleren rond.

De kern van gezegden is vaak wel waar, daar ga ik geen discussie over aan. Met niemand. Ik ben Gekke Henkie niet. Alleen is de uitkomst van ‘gezegden werpen’, de zogeheten ‘werpstertactiek’, vaker negatief dan positief. Denk hierbij aan het ‘bloedend rondlopen’-gedeelte. En dan weet je dus meteen wie er dan wél bloedend rondloopt: niet de werper. De goede bedoeling is soms wel dáár, oftewel positief bedoeld, maar soms ook niet. Want té vaak wordt deze tactiek gebruikt om ergens vanaf te zijn. Van moeilijke vragen bijvoorbeeld. Of van een te lang verhaal. Of van eventueel aanwezige empathie bij de werper.

Als single hoorde ik bijvoorbeeld vaak ‘er zijn genoeg vissen in de zee’. Aangezien ik in mijn leven slechts één keer heb gevist, ging ik er vanuit dat men het niet zei vanwege een nieuw op te pakken hobby, mijnerzijds. Op de momenten dat ik dat hoorde, had het op mij dezelfde uitwerking als een mug vlak bij m’n oor. Meppen. Maar op een gegeven moment was het zelfs niet meer noodzakelijk om te meppen. Want de kern van het gezegde ketste af op mijn huid. Ik wist het wel, de kern, de goede bedoeling, alleen vroeg ik me per keer wel steeds af: waarom zeg je dat? Ik had op geen enkele van die momenten gevraagd naar de huidige visstand. Dat kon het niet geweest zijn. Wat was het dan wel, wat die mensen ertoe dreef om toch maar te blijven melden dat het een goed moment was om te gaan vissen?

Ik denk dat het beter zou zijn wanneer die werpstermensen zouden praten over een hengel. Een hengel? Ja, een hengel. ‘Give a man a fish and you feed him for a day – teach a man to fish and you feed him for a lifetime’. Er zijn genoeg vissen in de zee. Dat weten we. Danwel levend, danwel dood. Vissen blijven het. Maar geef een man dan een hengel. In plaats van alleen die werpster. Is te makkelijk. Of laat hem zien hoe hij een hengel bouwt. Of: koopt. Gooi dus eens wat interactie mee. Met die werpster. Dat maakt hem wat minder scherp. Of minder bot, het is maar hoe je het bekijkt.

Een paar weken terug had ik een gesprekje met een vriendin en een vriendin van haar. A en B voor nu. Het was een drieluik, maar nadat ik de naam van een vriend liet vallen, herkende B de achternaam. De voornaam van degene die zij kende, kende ik niet. Opgeteld bij die gemeenschappelijke achternaam tenminste. Ik zei dat ik hem lang niet had gezien, maar dat was niet de bedoeling van het gesprekje. Terwijl ik me wel afvroeg hoe het met hem zou gaan, kwamen we tot de conclusie dat ik die vriend van B niet kende. En die vriend, dat zal wel goed zijn, die kom ik wel weer eens tegen.

Afgelopen donderdag werd ik gebeld door een long-time friend. De mensen die je honderd jaar niet hoeft te spreken en waarmee je na één woord alweer op dezelfde lijn zit. Zonder onzin. Van koetjes en kalfjes liep het gesprek over in varkens en biggen. En of ik zondag iets te doen had. Vandaag dus. Een andere vriend was lang ziek geweest, had in het ziekenhuis gelegen en had hij het weekend ervoor telefonisch gesproken. Vandaar zijn telefoontje. Mijn schrik aan de telefoon stond in geen énkele vergelijking met de opengaande deur vanmiddag.

In de kamer zaten zeven mensen. Op twee kleintjes van 2 jaar en een 35-jarige na, was de rest 34. We waren op bezoek bij die vriend die ziek was geweest. En omdat ik het eerder al genoemd had, niet geheel toevallig: de vriend die ik tijdens het ‘drieluik’ had besproken. ‘Zal wel goed zijn, die kom ik wel weer eens tegen.’

Hij had een psychose gehad. Ik vind 34 best wel jong, daarom noemde ik de leeftijden. Hij had zich.. druk gemaakt om bepaalde zaken, privé en zakelijk. Met daarbij nog andere psychologische verschijnselen. Hij had zich uiteindelijk dúsdanig druk gemaakt, dat er een kortsluiting was ontstaan in zijn hersenen. Acht maanden heeft hij hierdoor in het ziekenhuis gelegen. Nu is hij thuis, ‘ik ga m’n derde maand in’, zei hij. In die afgelopen periode heeft hij dus ook helemaal geen contact gehad met een ieder van ons, want hij had andere dingen aan zijn hoofd. Gelijk heeft-ie.

Nadat we tijdens het onderonsje onze vragen op hem afvuurden, bleek dat we onderling best nog grapjes konden maken. Vele onderwerpen passeerden de revue: de crisis, ‘managers’, Amerika, vroegâh. Zelfs kinderen. Maar toen stond ik even aan de zijlijn om wat water te drinken. Michael Jackson kwam vanmiddag niet ter sprake.
Die vriend zit nu wel nog aan de medicatie en dat zal nog een tijd duren. Daarbij nog dagbehandeling, drie dagen in de week, waar wordt gewerkt aan herstel. Hij is wat kilo’s aangekomen, heeft een voller gezicht, is iets trager en heeft wat moeite met ‘dingen’ onthouden.

Nadat iemand had gevraagd hoeveel dagen hij nou op dagbehandeling moest, terwijl we dat vijf minuten daarvoor van hem hadden gehoord, bleek dat er dus meerderen waren die moeite hadden met zaken onthouden. Toen een ander het had over iets wat hij op Marktplaats te koop had gezet, vroeg ik of het die voetbalschoenen van hem waren, uit 1983. De twinkeling in zijn ogen bij het noemen van de naam ‘Superbimbo’. Die onzingrapjes waar de herstellende man ook om moest lachen en zelfs aan meedeed, doen mij niet denken aan de ’maak je niet druk’ die hij vast wel gehoord heeft op weg naar deze situatie of de ‘het komt wel goed’. Wie blijft er bloeden? Ze doen me denken:

Ik help je een hengel te bouwen en ondanks mijn geringe viservaring leer ik je dat stukje wat ik wél weet.

2009

Hij zat die avond ook te kijken/Dus

Ik begrijp Jan wel. Hij zat die avond ook te kijken. Dus.

Ten tijde van het begin van ‘De Relatie’, begreep ik Jan wel. Tuurlijk. Zulks één vrouw aan de haak geslagen in plaats van een paling aan je spreekwoordelijke hengelpenis, tja… ‘Hallo Volendam! Hier Jantje! Vanaf nu, met deze vrouw aan mijn zijde, heet ik Jan!’ Dus. Volgens mij heette hij al Jan vóór deze episode, maar Yolanthe zal wel degelijk geholpen hebben Jantje te transformeren naar Jan. Smit bleef Smit. Dus. Maar tel uit je verkoopwinst. En bij het ‘Jan’ becomes ‘Jantje’-proces doen we er nog een schepje ‘in meerdere opzichten’ bovenop. Yolanthe dus eigenlijk. Want daar doe je het voor. Lapdance links, lapdance rechts. Dus. Logische keuze. Wie koos wie? Geen idee, maar dat was het dan ook wel waard: dat wil je niet eens meer weten.

Ik begrijp Jan wel. Hij zat die avond ook te kijken. Dus.

Het verhaal achter het verhaal ken ik niet en wil ik niet weten. Ze heeft geacteerd en ze heeft nog andere dingen gedaan, geposeerd links en rechts. Heb ik zojuist dus ergens gelezen. Okay, dus laat ik eerlijk zijn: ik ben hier dus niet begonnen met iets wat lijkt op een diepte-analyse over Yolanthe. Want ze verscheen dus ooit eens in de Lama’s en daar mocht ze van de heren in bepaalde poses bepaalde dingen doen. Dus kan ik, als ik haar zie, geen énkel onderscheid meer maken: ik zie één brok sexheid. Gevoegd bij een ander filmpje van 101TV …, …, …….., was de boot dus gigantisch áán met betrekking tot Yolanthe en waren de rapen gaar en was het nog grappig ook. Daarvoor was de boot namelijk uit, dus ik werd blij van dit ‘áán’-feitje. Vandaar dus geen geschreven diepte-analyse. Geen enkele analyse dus eigenlijk.

Maar, dus, of ik Yolanthe begrijp?! Het zou betekenen dat ik vrouwen begrijp, dus nee, ik begrijp Yolanthe niet. Maar ja… ík zat die avond óók te kijken. En de herhaling wéér. Dus.

Dus ik begrijp het wel, de crisis. Nee, niet de kredietcrisis, maar de vormcrisis van Wesley Sneijder. Wat was er gebeurd: zijn vrouw wist ervan. Dat hij die avond óók naar de Lama’s zat te kijken. De discussie die plaatsvond over het feit of de afstandsbediening nou wel of niet zijn broekzak uitstak, was vrij snel opgelost. Die lag gewoon op tafel. Dus. Ook had ze gezien dat hij de recorder had ingesteld. Terwijl hij zat te kijken. Hmm, gierig mannetje. Dus heeft zij drie dagen later, tijdens een wedstrijd van Real, de recorder stukgemaakt. Het was één van zijn laatste top-optredens op het veld. Wesley kon niet zonder z’n pas drie dagen durende dagelijkse Yolanthe-drug, dus: scheiding. ‘In het midden graag’, zei zij vervolgens.

Maar uiteindelijk… begrijp ik Wesley. Hoewel, er is één ding wat ik niet begrijp. Ik zag net de beelden van de zoen-actie in de parkeergarage. Die heb ik hier niet bijgevoegd: sufff! En er was nog commentaar bij als was het een voetbalwedstrijd. In een garage. Studio Sport meets Opsporing Verzocht. ‘Ze komen aangelopen’, ‘Is het Wesley?!’ en ‘Ja, volgens mij is het wel duidelijk’. Something like THAT.

Het commentaar wat ík dus had verwacht, nu we inmiddels weten dat Wesley die avond óók zat te kijken en drie dagen later niet meer, gooi daar nog ’she gets HALFFF yo’ sjiT’ bij, was: ‘En daar komen ze aangelopen, dat is Wesley Sneijder.. ja, duidelijk… en sjeuw, Yolantheee, daar is Yolantheeeyyy… hey-hey, waar is ze nou?.. Ik zie alleen Wesley nog staan.. staat-ie nou in de lucht te kijken?.. Wat houdt-ie nou vast, een doos? Doet-ie Stevie Wonder na met z’n hoofd?.. Lijkt wel of hij staat te flipperen, allemaal gekke bekken trekken, hè??.. Hey, Albert, wat gebeurt er allemaal?!..’

‘Sja, dit is niet mijn.. fuckgebied, zal ik maar zeggen..’ (muwhaawhaawhaa, of hoe hij ook lacht, red.)

 

Dus.

Gebrek aan neger

 

Ik was er al bang voor, vandaar dat ik ermee wachtte. Ik was er zó bang voor, dat ik er gewóón mee heb gewacht. En nu tril ik niet meer van angst. Want ik weet het. Allang.

 

De ene zegt dat de ander heeft gezegd dat-ie zwart ziet als een nikker. De ander zegt enkele dagen later dat hij helemaal niet heeft gezegd dat die ander zwart ziet als een nikker. Vanaf nu zal ik proberen het woord ‘nikker’ zoveel mogelijk te beperken tot wat noodzakelijkerwijs….

……..Waar hebben we het over? En ik heb het puur over én met de nadruk op de nadruk die ik heb weggelaten bij, ‘we’. Als ik teruggrijp naar enkele voetbalervaringen, want het gaat over voetbal, hoe leuk, vraag ik me écht af waar we het over hebben. Toen ik dertien was, rende ik na een denigrerende uitspraak van iemand ten opzichte van mij, een minuut lang rondjes in het veld. Om hem te vragen wat hij nou werkelijk zei. En het gaat er dan natuurlijk om dat IK het denigrerend vond en wat iemand anders op dat moment over of van mij dacht, is interessant voor de denksport. Maar in het geheel niet voor mij.

 

Denk aan een bumperklever. Denk niet na over je auto of beschadigingen die aangebracht kunnen worden: denk aan je gevoel. Ben je er niet van gediend, meld dat dan fijntjes aan die persoon. In dit geval werkt een korte tik op je rem als een wondermiddeltje. Niet pompend remmen dus, want dan zal ik bij deze alle verantwoordelijkheid wegwuiven. Vanaf de zijkant, vlak naast de ‘dit ter zijde’.

 

Het maakt helemaal niets uit. Het kwaad is schijnbaar geschied en de waarheid ligt in het midden. Alleen de taal waarin beiden spraken is nog onduidelijk. Want aangezien ‘negers’ het woord ‘nigga’ gebruiken in rapsongs, wat niemand weet overigens, vandaar dat die info er altijd bij wordt vermeld voor de handigheid, zou dat niet erg zijn. Geen neger die dit trouwens heeft gezegd hoor. Zegt al genoeg over de hypocrisie van… wanneer ook alweer… oh ja, TOEN.

 

‘Je moet erboven staan’ en ‘laat je niet kennen’. Natuurlijk.  Beheersing. Controle. Inhouden. Het was een slip of the tongue. Zo heeft hij het niet bedoeld. Al die lessen heb ik vroeger meegekregen bij het opgroeien in die leuke voetbalsport. Ergens ben ik waarschijnlijk niet bij de les geweest, maar dat neem ik tegenwoordig op de koop toe. Ik speel al maanden niet meer, dus dat scheelt. Die mooie adviezen heb ik ergens in een seniorenteam aan de wilgen gehangen. Ik was net twee jaar senior en speelde tegen een club waar een oude trainer van me, uit de jeugd, op dat moment hoofdtrainer was.

Terwijl we het veld opliepen, bleef hij me stangen dat het een lust was. Voor hèm, want hij kon me niet wijsmaken dat hij twéé van die koelkasttelefoons in z’n broekzak had zitten. ‘Koelkast…? Net twee jaar senior… want het is zo lang geleden??’, denk je wellicht…  JJJJJA.

 

Ik kreeg de éne na de andere schop. Had ik de bal, dan stonden er minimaal twee man voor me. En schoppen. Al was de bal alweer weg. Maar met het verstrijken van de tijd, werd vóór me, ook: op me, tegen me. En zonder dit voetbalgenre te verlaten, ín me. En maar lullen en opmerkingen maken de hele tijd. Ik werd op een gegeven moment echt ziek van het geschop, want mijn medespelers werden op een totaal andere manier ‘bejegend’.

Het  gebeurde weer eens een keer, echter nu récht voor de dug-out van de tegenstander. Ik zat op de grond, mijn sokken recht te trekken en keek vol woede naar mijn voormalige trainer. Hij zat te grijnzen. Ik stond op, liep op hem af met mijn handen omhoog. Alsof ik God wilde vragen mij te helpen de Duivel, hier recht voor me, te laten oplossen in het niets.

‘Waarom?’, vroeg ik hem, ‘waarom moet dit nou zo joh?’ (het was mijn ‘joh’-tijd, red.) En hij trekt me aan m’n shirt en fluistert lachend de klaarblijkelijke instructies die hij aan zijn spelers had meegegeven ten opzichte van mij. Hij was wel eerlijk. Een eerlijke hond. Wat me het meeste stoorde was de improvisatie, gevoegd bij de schop-instructies. Want ook dáár deed hij niets tegen. Ik keek hem aan, trok z’n hand weg en hoofdschuddend noemde ik hem ‘zielig’. In mijn hoofd draaide ik een knop om en het schoppen ging door, alleen deed ik daar nu ook aan mee. Heeft me een gele kaart gekost, maar als ik er vier had kunnen verzamelen, dan ga ik liever voor ‘heeft me een gele kaart opgeleverd’. Nu bleef het helaas bij één, bij twee zou ik toch niet meer mogen blijven ‘spelen’ én de wedstrijd liep ten einde, terwijl ik nét de smaak te pakken had.

 

En die trainer was érg blij met mijn gele kaart. Zijn tactiek had gewerkt. Na afloop heb ik hem weggeduwd, want hij kwam, terwijl we van het veld afliepen, nog ‘even de trainer van vroeger’ met me spelen. En dan krijg je die korte flitsen van herkenning van zieke geesten van dubieuze figuren in bepaalde nieuwsberichten. Waarin onthoofding voorkomt. Bitchslap in iets mindere mate, omdat die het nieuws vaak niet halen. Ik duwde hem weg en wilde hem bijna te lijf. En zijn blik veranderde in zoverre, dat hij beledigd was dat ik niet met hem wilde praten.

 

Ik heb helemaal geen les te melden hoor. Het enige wat eruit geconcludeerd kan worden, is dat je moet zorgen dat je jezelf recht in de ogen aan kunt blijven kijken. Ben je een hond, zie je een hond terugkoekeloeren. En blíjf je dus een hond. Dus zorg dat jij dan niet die hond bent. Wees die kat, ook al is iedereen hond. Wat je ook doet, doe het in ieder geval wel. En denk niet na over de gevolgen. Kargbo heeft, face-to-face met Arnautovic, de tijd gehad om zijn eigen recht te laten gelden. Hij liet het echter na een oproep voor de camera’s, afhangen van ‘anderen’, in dit geval de KNVB. Toen wist ik het al. Die hebben het te druk met trainers, spelers en scheidsrechters bestraffen, terwijl ze zelf alles kunnen maken. Zei ik KNVB? Ik bedoelde natuurlijk KNHKB. De Bond van Henk Kesler.

 

Ik was er al bang voor. Het zat eraan te komen. ‘De zaak’ is geseponeerd. De kwestie Kargbo-Arnautovic is gedaan en afgedaan. Dat laatste, ‘als zijnde niets’. Ik weet het al. Ja, ik wist het al. Kargbo, de donkere nikker, hoor ik niet meer. Arnautovic, de licht getinte witte, liet zich alleen bij monde van zijn zaakwaarnemer horen. En die zei dus dat Arnautovic zei dat Arnautovic dat niet had gezegd. Ook zei de zaakwaarnemer dat hij niemand kent die zover van racisme afstaat als hij (Arnautovic dus). Kun je er dichtbij staan? Is het een ding? Kun je erop zitten? Wie zit er dan wél op?

 

Zoals gezegd: waar hebben we het over? Over niets. Want de zaak is geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. Ik wist het al. Niet omdat ik er nu pas iets over zeg, achteraf dus, maar om iets anders… wist ik het al.

Kargbo was namelijk op die bewuste avond, voor en wellicht door het schijnsel van de camera’s, van woede witheet geworden.

 

 

……….weg bewijs.

 

‘09

Selectieve vrijheid

Ik kan me een trailer van een film herinneren van Steven Seagal. In die tijd, toen ik nog jong was, terwijl ik me nú pas jong vóel (bullsjiT, red.) (red., zeker weten), was de trailer werkelijk geweldig. Oscar®-waardige trailer. Alleen was ik geen fan. Een vriend van me wel, dus hij ging.
Hij kwam de zaal in, keek op en ging zitten. Voordat hij zijn jas uithad, was de hoofdpersoon dood. Als een pier. PierlaLA! Dat hier geen rechtszaken van zijn gekomen, vind ik ongehoord. Een film met Steven Seagal waar Steven Seagal niet meespeelt… een pornofilm zonder porno… autorijden zonder auto. Ik zie het niet voor me overigens. Dat van die auto. Want porno zonder porno… kijk, ik stam uit de tijd van ‘Amanta Latina’, de SBS6 friday late night original sjjjiT en de Filmnetstrepen. Dus dat ken ik wel. Maar ik zal je dít zeggen: ik ken die film volgens mij niet eens, dus ik kan het mis hebben en wellicht wordt er gewerkt met flashbacks. Van Steven in leven. Wel, dan zou ik een flashback willen tot aan het moment dat ik mijn toegangskaartje afrekende.

Een vriendin van me, dat zijn dus toch al gauw twee mensen die ik ken maar dat ter zijde, is weggelopen bij ‘From Dusk Till Dawn’. Gerénd zou gezien haar verklaring ook nog hebben gekund. Had ik haar daar gezien, in het donker, mét mijn bijna-nachtblindheid, dan had ik haar eruit gestruikeld. Want voor diegenen die deze geweldige Robert Rodriguez-film, naar een hersenspinsel van onder andere Quentin T., niet kennen: ‘it’s a shaaaame..!’, zoals het lied. Hiermee geef ik iets meer lading aan de ‘shaaaame’. ‘Scannnndaloussss’ heb ik ook overwogen, maar zo hoog kom ik helemaal niet. Als ik op een stoel ga staan, kom ik toch ook niet ver? Alleen een stukje hoger toch? Dus. Shame.
Het enige wat ik haar moet nageven is dat ze dé scène heeft meegekregen. Dé scène uiteraard, waarin Selma Hayek… ja. Het is geen porno, maar er komt wel degelijk een slang in voor. HIER geen link. Zoek op ‘Santanico Pandemonium’ en je zult het zien. Een tweetal minuten na dit rustgevende Selma-slang-moment, verandert de film spectaculair. En ik heb nog nooit zo veel en hard gelachen bij het zien van dusdanige openlijke geweldpleging, achterlijk geschiet, lange gevechten en klonterende bloedspetters op m’n scherm, dan in die film. Daarvoor, voor je scherm, is overigens dat doekje voor het bloeden voor bedoeld, maar dit ter zijde.
En nu kijk ik hem nog steeds wanneer de film weer eens langskomt op televisie. De DVD hoef ik zelfs niet eens uit te pakken, ieder jaar toch wel twee keer minstens komt-ie langs.

Precies op dezelfde manier als waarop die vriend van mij, nét zittend in zijn stoel, zijn jas uittrok, zo zat ook ik eens naar een bioscoopscherm te kijken. In mijn stoel gedrukt en met héle grote ogen, had ik aldaar mijn mening gevormd. In plaats van af te wachten hoe de hele film zou aflopen. Ik had echter vanaf de eerste tien seconden, omdat we net iets te laat waren bij de opening van Jurassic Park, maar ik was in dit geval niet de enige Surinamer, een bepaald beeld op mijn netvlies met betrekking tot dinosaurussen. In een woud van voornamelijk blanke mensen , die trachtten de T-Rex te bedwingen, werd natuurlijk maar daarom niet minder gruwelijk, de eerste, enige zichtbare voor mij op dat moment, néger geselecteerd en… half verslonden. Mijn terechte initiële conclusie was dan ook: ALLE dinosaurussen hebben iets tegen negers. Iets later dacht ik: ‘negers en hun kip’. Hebben negers kippen? I wonder.
Hoewel aangetekend moet worden dat de T-Rex in dit geval de neger was. En de kip de neger. Zucht. Altijd weer die negers.

Die vriend van me heeft die film uitgekeken en ik geef hem groot gelijk. Ik blijf toch zitten met enkele prangende vragen. Waren er flashbacks? Stond hij op uit de dood? En was hij dan een soort mix tussen Jezus en Darwin? EN ook Steven?! Wie het weet mag het zeggen, maar over dat laatste gráág niet hier, dank u. Of dank U? Joost weet het ook niet, waarom ik dan wel? De dame bij ‘From Dusk..’ heeft hem niet uitgekeken en mag me heus vertellen wat ze ervan vond, tuurlijk. Maar ik neem het niet serieus en dat weet ze en dat vindt ze al helemáál niet erg. Ik wel. Want haar mening is gebaseerd op de helft van de film. Sorry, DE film, voor mij dan.
Ikzelf ben tot de conclusie gekomen dat dino’s gewoon puur slecht zijn. Buiten negerhaat. Ze hebben vrij weinig op met mensen en ik geloof niet dat we ze terug moeten willen halen. Van waar dan ook. Van wannéér dan ook. Where-eeever, when-eeever. En ziehier: Shakira gratis in je beeldscherm. Nu wel een link: www.shakira-r-u-mf-crazy-zoekzelf.komnou. Ah, toch niet.

In verband met de dramatische vliegtuigcrash van gisteren, zijn er enkele creatieve geesten opgestaan in Nederland. De naam ‘Turkish Airlines’ geeft klaarblijkelijk reden tot totále vrijheid van meningsuiting. Het is eigenlijk niet eerlijk van mij, want tegenwoordig is ieder situatie rond een onderwerp wat enige nieuwswaarde wordt toegedicht, vergelijkbaar. Na drie minuten gaat het helemaal los, maar allang niet meer over de inhoud. ‘Mag ik dat niet zeggen dan?? We leven toch in een vrij land??’ En ja natuurlijk mag dat, want ‘het is een groot goed’, roept iedereen vrij en blij.
Diegenen die dat het hardst roepen, zijn meestal diezelfde dubieuze genen die blijkbaar iets hebben geroepen. Maar de benadrukking van die ‘vrijheid’, geeft mijns insziens vaker wél dan niet aan, dat er in elk geval minimaal tot het einde der tijden totáál geen discussie wordt gevoerd over de desbetreffende, eventuele aanwezige inhoud. En gaat mijn aandachtsstekker er in elk geval snel uit.
In Turkish Airlines’ komt, hoe gek, het woord ‘Turk’ voor. Dus de rest is, zo heb ik wederom mogen aanschouwen, overbodige informatie. En vraag ik mezelf eigenlijk niet eens meer af of diegenen werkelijk één seconde zullen hebben geknipperd met hun ogen, nadat vandaag de officieel gepubliceerde passagierslijst heeft uitgewezen dat er, buiten andere bevolkingsgroepen, 53 Turken en 51 Nederlanders in het toestel zaten?

De DVD van ‘From Dusk Till Dawn’ heb ik trouwens, in het schijnsel van het hiervoor geschetste, wel degelijk uitgepakt. Natuurlijk. Aangezien ik de film, de gehéle film en niets dán de film in zijn geheel moest kénnen, ónderkennen en totáál begrijpen voor énige meningvorming, heb ik het doosje écht wel geopend. En mijn mening over de film was hierna ongewijzigd. Dat ik driftig op zoek was naar een poster van Selma ‘Santanico’ Hayek, heeft niets te maken met de inhoud.
Een film waar ik bijvoorbeeld géén mening over kan geven, is ‘National Treasure II’. Ik heb die niet helemaal gezien namelijk. Nooit meer. Nergens meer. Ik ben een aantal discussies hierover aangegaan, zonder te weten hoe de film verdergaat en hoe die film überhaupt eindigt. Want op ongeveer minder dan de helft van de film, ben ik al rennend weggegaan voor een plaspauze en inmiddels moet ik constateren dat de teller nog steeds loopt: ik ben niet teruggekeerd.
Die film was gewoon kut. Zo gezegd, zo gezegd. Want laten we wel wezen: het is een groot goed. Die vrijheid dan hè?

Want kut blijft, groot goed of klein goed, zéker na het te verwachten uitblijven van oogknipperen, altijd en eeuwig

KUT.

 2009

Pabo®-theorie

‘WAARSCHUWING: deze folder bevat informatie over de erotiek catalogus van Pabo. Bent u niet geïnteresseerd of onder de 18 jaar? Wilt u deze folder dan ongeopend weggooien!’

Eind februari komt er een brochure in je brievenbus van ‘behoudende Christelijke organisaties’. Is dat zo? Dat is zo. Er is afgelopen vrijdag begonnen met het drukken van een oplage van, schrik niet: 6,6 miljoen stuks. Vraag me niet hoe de telling is gegaan en waar dat aantal op is gebaseerd.

De aanhangers van de scheppingsleer vinden dat op scholen te weinig aandacht besteed wordt aan de scheppingsleer. Zij vinden dat de evolutietheorie als zijnde ‘waar’ wordt verkondigd op scholen en bovendien dat de scheppingsleer als zijnde ‘niet waar’ wordt gezien. Graag zou men de scheppingsleer ook als examenstof zien. De aanhangers van de evolutietheorie hebben als reactie een brievenbussticker ontworpen om de ‘scheppingsbrochure’ niet in de brievenbus te ontvangen. Die van de scheppingsleer komen ook met een sticker met de tekst ‘Ja schepping, nee evolutie’. Ik geloof dat er binnenkort een rel zal ontstaan tussen aanhangers van de evolutietheorie en die van de scheppingsleer. ‘Hey, aap, houd je muil joh!!’ ‘Hey, val jij ’s effe lekker in het water! Of ga lekker een ark bouwen! Of ga met tien stenen platen op een berg staan! Weet je wat? Splijt een zee!’ ‘Hey, ga jij ’s effe lekker evolueren in iets beters, want je ziet er niet uit… met je lllelijke apenkop!’.
Zal het er werkelijk zo aan toe gaan? Terwijl ik het artikel las, kwam het in ieder geval wél zo op me over.

In mijn levensloop heb ik al vele dingen gehoord. Ook heb ik veel dingen van horen zeggen. Vragen stellen is iets wat je doet op het moment dat je een antwoord zoekt. Ik begrijp dat ze zich voornamelijk zullen richten op scholen, het is een initiatief van de vereniging ‘Bijbel & Onderwijs’. Dus voel ik me niet aangesproken en ben ik blij dat ik een keuze heb. Want ik weet meer dan genoeg over wat ik wil weten van de evolutieleer. Óf we stammen af van apen, óf we zijn nog steeds apen. De waarheid zal ongeveer rechts van het midden liggen, namelijk: gekke apen. Want ik weet meer dan genoeg over wat ik wil weten van de scheppingsleer. Óf zondag is een dag van God, zijn rustdag, óf het is ónze rustdag, dag van luiheid. De waarheid zal hier ongeveer parallel liggen met iets totaal anders, wat nu niet ter sprake komt, maar is dus namelijk: Godallemachtig, een héérlijke dag.

Laatst kwam er een foldertje van Pabo® in mijn brievenbus. Hoe het kan dat iedereen direct weet dat ik het niet heb over de lerarenopleiding, zegt al genoeg over hun reclame-uitingen. Of ik denk verkeerd en jij hebt nu ineens een andere inschatting van mij. Of helemaal géén. Ook goed. Niemand keek ernaar, maar ze zijn nu nog steeds de getallen aan het optellen van de kijkcijfers van de Pin-up Club destijds. Ook zoiets. Maar ook dat ‘iets’, ter zijde.

Wat ik zal doen met die scheppingsbrochure, mocht deze onverhoopt in mijn bus terechtkomen, weet ik niet. Het zal voor een deel liggen aan de presentatie. Soms kan een goeie presentatie zorgen voor penetratie. Het ligt nu even aan je eigen interpretatie. Ze zullen moeten zorgen dat er een Pin-up Club-achtig aura rondom de hele situatie zal volgen. Zorg dat het mensen interesseert. En dan gaat het natuurlijk ook om de inhoud, dat lijkt me in deze situatie zéker handig. Door alle eventuele commotie, zal iedere rechtgeaarde heiden het ontkennen, mocht je het op de man of vrouw af vragen, maar velen zullen er wellicht toch een blik augurken op werpen. Karwei® heeft zich inmiddels gemeld als sponsor voor dit belangrijke deel van dit ‘heidens karwei’.

Inhoud is belangrijk. Ik wist ook pas van de inhoud van die Pabo®-folder af, nadat ik had geconcludeerd dat beide aangeboden opties in de ‘WAARSCHUWING’, keihard níet van toepassing waren. Dat was reden genoeg de folder ‘geopend’ weg te gooien. De schaars geklede brunette met de ketting, de rode lippenstift, het rode topje, met zeer aardig hout, in de vorm van een bos, voor de deur die ik niet zag, maar het hout bleef toch een bos én nog een erg lange handschoen, omdat ik niet weet hoe deze accessoire daadwerkelijk genoemd wordt, was me in het geheel niet opgevallen.

Het concept ‘afbeelding-van-aap-met-kruis-er-doorheen’ voor de brochure, lijkt me een vrij lastige kwestie qua presentatie in deze. Kwestie. Hier ga ik dus tóch niet op in. Behalve dat er een gratis string te ontvangen viel, sorry, een ‘supersexy string’, stond er bovendien nog in de Pabo®-folder vermeld: ‘meer dan zes miljoen klanten!’. Zonder te gaan hoofdrekenen, zou je kunnen zeggen dat met een beetje fantasie ‘6,6 miljoen scheppingsbrochures’ minus ‘meer dan zes miljoen Pabo®-klanten’, ruim genomen zomaar als uitkomst het getal 599.999 zou kunnen hebben.

Het ‘geopend’ weggooien is nu precies waar het hem in zit. De tijdsspanne tussen ‘geopend’ en ‘weggooien’, is de sleutel tot succes voor de scheppingsfanaten. Zo worden zij inmiddels genoemd door de evolutielovers, vanwege hun zelf openbaar gemaakte terreurdaad, met betrekking tot de aanstaande frontale aanval op de Nederlandse brievenbus. Hier moet men zich op richten, die tijdsspanne. Hoe lang zal men de tijd nemen om de brochure te lezen? Zal de brochure überhaupt gelezen worden? Gaat de brochure het wel redden in de huiskamers van Nederland? Het ideale scenario zou zijn dat iemand bij de vereniging ‘Bijbel & Onderwijs’ in verband met een nauw samenwerkingsverband, een brief gericht aan de PABO, abusievelijk adresseert aan Pabo®.

Bij de Pabo®-folder lijkt die tijdsspanne me geen punt. Karwei® wordt ook hier genoemd als eventuele sponsor. Zodat het mes door deze gezamenlijke actie aan drie kanten snijdt. Want Karwei® ziet zijn naamsbekendheid nog meer groeien dan nu en Pabo® heeft in de eerstvolgende editie ná deze evolutiekwestie 599.999 klanten extra (‘6,6 miljoen klanten!’). De scheppingsbrochure als derde, wel, ik wil er nog graag even bij zeggen dat ik blij ben dat ik ‘brochure’ niet meer hoef te vermelden, want die wordt, stiekem als vierde snijkant, in ieder geval ‘geopend’ weggegooid.

Ja tijdsspanne, nee tijdsspanne.