Tante Elsje

Het tijdstip van nu (maandagochtend/-middag) is de reden dat ik de ’sensatie’ laat voor wat het is. Wilde het gaan hebben over de discussie over de Surinaamse vlaggen bij de viering van de EK-titel. Zelfs de Tweede Kamer bemoeit zich hier nu mee. Volgens mij moet iemand in die Kamer eens heel erg hard gaan lachen of mensen gewoon gaan slaan. Onzindiscussie. Regeer je land. En goed graag.
Maar daar heb ik het dus niet over.Wederom is mijn familie vanochtend geraakt door een overlijdensgeval. Er zijn van die zaken in het leven waar je aan kunt wennen. Door ze vaak te doen, mee te maken, ga je jezelf aanleren hoe te handelen in een volgende -vergelijkbare- situatie. Dit is ook niet nieuw voor me. Maar wennen… onmogelijk.We beginnen ieder jaar met een schone lei, want wij hebben hoe gek het ook klinkt jaarlijks te maken met deze omstandigheden. We proberen dit in ieder geval, want het leven valt nooit te plannen. Wel hopen we ieder jaar dat er sprake zal zijn van een rustig jaar, zodat we ons kunnen richten op ons leven, onze ontwikkeling, de dagelijkse gang van zaken… noem het allemaal maar op. Maar wederom is het zover. Waar eerder dit jaar al een andere tante is overleden, is er nu weer een heengegaan.

Deze tante heeft mij laten zien hoe het is om zoiets… WEL te kunnen. Om je eigen verdriet te kanaliseren. Het om te draaien en anderen te steunen. Bij haar heb ik het gezien na het overlijden van haar zoon 12 jaar geleden. Afgaand op de pijn die ik toen voelde, moet het voor haar minimaal een hel zijn geweest. Toch was zij er voor ie-der-één. Alsof ze het ‘gezicht van haar verdriet’ tussen beide handen klemde en vermanend toesprak:’We hebben het zwaar, maar nu heb ik hier geen tijd voor. Ik moet anderen steunen die je nog niet hebben geaccepteerd. Dat heb ik wel al gedaan. Kom later terug, dan verwerk ik je.’ En op welke manier ze dat deed, weet ik niet, maar het lukte haar.

Ik was begin 20. Voor mij was dit het eerste overlijden wat ik meemaakte. Een verschrikkelijke ervaring was het. Wat je hoort komt normaal gesproken je oren binnen, je hersens verwerken het. Dit nieuws kwam binnen via mijn oren, rechtstreeks mijn hart in. Als een dolk. Ongeloof, onmacht, chaos, wat heb ik nu net gehoord, klopt dit wel, want.. zelfs iets simpels als je ene been voor je andere been zetten om te gaan lopen, wordt een helse opdracht…
Van ’s middags vroeg tot ’s avonds laat was ik daar een week lang iedere dag. Met de bus, metro en tram van Hoogvliet naar Rotterdam-West. Een week lang verzopen geweest van -de hele dag door- Bacardi met ijs. Door die alcohol heen heb ik heel erg veel om me heen gekeken voor zover mogelijk. Mijn tante was toen een middelpunt van rust, steun en begrip. Mijn bewondering kende geen grenzen. Nu nog steeds niet, want door dat in die korte tijd zo intensief te ervaren heeft zij mij een in geen geld uit te drukken levensles geleerd. Haar acceptatie, respect, kracht en levenservaring zorgden ervoor dat zij boven zichzelf uit kon stijgen en dit kon doen.

Conclusies heb ik niet. Verbind ik hier ook niet aan. Alleen het feit dat zij deel van mijn leven is geweest. Niet zonder reden. Zij is in ons midden geweest om heel veel redenen. Die redenen zijn voor iedereen anders in te vullen. Voor mij is zij een boegbeeld. Van oerkracht. Van echtheid. Van het leven. Zij kon als geen ander je spiegel zijn. Heb je een tijd lang niet gezien, maar toen ik je weer zag, was het direct weer als vanouds. Doordat ik er 12 jaar geleden zo dichtbij ben geweest, ben ik ‘het lot’ eeuwig dankbaar daar deel van te hebben mogen uitmaken.

Tante Elsje, doe de groeten aan m’n oma (je beste vriendin).. ik drink deze week een Chivas-7-up met je, aan deze kant van het leven..

2007

Systeem-sjiiiiiiiiiiTTT

 

Ik hoorde Mark van Bommel vanavond zeggen: “Sommigen hadden een schnor.” ‘ch’ stond ertussen vanwege het Limburgse accent. Of Duits…?De discussie ging over de verschillen tussen de Nederlandse jeugd en die uit het buitenland. Het fysieke aspect kwam naar voren. De Surinaamse jongens werden door Frits Barend -terecht- aangewezen als zijnde de reden voor het WINNEN aan fysieke kracht binnen het team. Hulde Frits! Maar.. waar is die onzin voor nodig? Want het begon met een discussie over spelsystemen en hij maakte er -in zijn eentje- een ‘hulde aan Suriname’ van. Nou goed, het zal wel zo zijn.

….Verdergaand: in aller-aller-allereerste instantie was de aanleiding een column van ‘the godfather’ himself: Johan Cruijff. Voor sommigen. Voor Jack van Gelder. (‘Johan, ik begrijp je helemaal. Het is wel geheeeeel het tegenovergestelde van wat ik net beweerde, maar toch heb je gelijk.’) Voor Tom Egbers. (‘Euh, Johan, misschien wil je het voor de kijkers thuis nog eens herhalen, want volgens mij begrijpen ze het niet helemaal. Ik al HELEMAAAAL niet, maar DAT geef ik dus NOOIT van z’n levensdagen toe. En ik kam mijn haar ook niet.’). Hij zei kort gezegd dat voetballers in een 4-4-2- systeem ‘minder intelligent’ waren dan die in een 4-3-3-systeem. Dat je het maar weet als je in een 4-4-2 speelt. Dus. Belangrijke informatie voor de systeemfanaten.

Ik weet het nog van vroeger. Precies dat wat Mark van Bommel bedoelt. Wel een ander niveau, maar toch. Toernooien in het buitenland. Tegen Fransen. Al in ‘onze jeugd’, ‘onze tijd’, waren dat ALLANG geen Fransen meer. Wij waren gewoon 15 jaar. En 16. Later 17 en 18 (gelukkig voor ons). En zij? Nigeriaanse houthakkers. Gewoon Ghanese bouwvakkers. Met stemmen als waren zij Simba uit The Lion King. Die baarden in hun keel moesten zo groot zijn als die van Sinterklaas. Werd gezegd. Met hele gezinnen overgevlogen naar dat toernooi. En wij? Ken je het verhaal van David en Goliath? Wij waren die stéééén waarmee… afijn.

Tegen Polen bijvoorbeeld. Zij leken wel vierentwintig. Snor, baard. De hele mikmak. Tijdens een wedstrijd zag ik twee jongetjes langs het veld heen-en-weer rennen. Ik durfde te zweren dat ik opeens iemand heel hard ‘paa..!paa..!’ hoorde roepen naar iemand in het veld. Wij keken elkaar van schrik aan. Niet dat iemand van ons toen al zover was met een gezin stichten. Het waren blanke jongetjes. Het merendeel van ons team bestond uit buitenlanders. Maar toch. Vandaar dat wij daarNA dachten dat een van die Polen zijn kinderen had meegenomen. Dat zou gezien hun uitstraling best gekund hebben. Misschien had ik het verward met mijn medespelers. Dat zij vanaf de kant een Surinaams scheldwoord naar de scheidsrechter riepen.

Terugkomend op Cruijff over ‘minder intelligente’ spelers in een 4-4-2-systeem.
Tijdens een toernooi in Frankrijk had ik mijn haar in een Bobby Brown-styling. Kort gezegd: een afdakje. Een springschans. Een schuine helling. Van haar. Op mijn hoofd. Kom op, het was 17 jaar geleden, ik wist niet beter.

Een aantal van de -Franse- tegenstanders keek mijn kapsel aan alsof er een Teletubbie bovenop mijn hoofd was geplakt. Bestond nog niet in die tijd, maar zo keken ze wel. Eentje ervan durfde me in mijn ogen aan te kijken en zei, alsof hij me persoonlijk kende EN de oplossing wist voor het eeuwige vraagstuk hoeveel is één plus één: “Maj-Kull Zjak-zzzooooonnn eyh??” Tss. Sukkel.

So. I rest my case. Cruijff rests his case.

Zij speelden namelijk in een 4-4-2-systeem.

2007

 

 

Stilmakers

Je komt op een willekeurige dag thuis en je deur is opengebroken. Je schrikt je eigu (Rotterdams, red.) wezenloos (plat, red.). Wanneer je je huis binnenstapt, zie je niks geks. De schade is te overzien. Slechts de deur. Achteraf (natuurlijk) was er sprake van een misverstand. Dat wil echter maar niet doordringen in je hoofd. Je hoofd is er namelijk niet meer. Het is ontploft na de ontdekking van de opengebroken deur. Uiteindelijk kost het je een hoop geregel om alles voor elkaar te krijgen en op te lossen.Met dit verhaal, met deze ervaring, ga je de dag erna naar je werk. Op het moment dat je begint te vertellen wat er is gebeurd en waarom je die dag ervoor eerder weg was gegaan, gebeurt het volgende. Nadat jij het woord ‘opengebroken’ hebt uitgesproken, begint er iemand haastig te knikken. Een ander begint uit ongeloof het hoofd te schudden. Weer een ander zegt:”Dat MEEN je niet!!” Dit stuk tekst is nagenoeg vergelijkbaar met: “Kom je uit Istanbul?? Dus je komt uit Turkije?” Nee. Ik bedoelde Istanbul Suriname in dit geval. Die laatste persoon moet ten koste van alles genegeerd worden. Anders komen we op een ander onderwerp uit. ‘Grof geweld op de werkvloer’.Na dit intermezzo van gebaren en ‘dat MEEN je niet’ is er iets gebeurd. Nadat blijkt dat het om een opengebroken deur gaat, hebben meerdere mensen dit meegemaakt. Terwijl je weet dat dit niet zo is. Enkele van ze HEBBEN niet eens een deur. Dat weet je.
Het gevoel wat je dan hebt, heet ongeloof. Met vriend Frustratie. Niet omdat je je verhaal niet kwijt kunt. Je bent stilgemaakt. Vervolgens is iedereen die luisterDE stilgemaakt, want de recidivist van beroep is in het verhaal al op het ‘point of no return’.

Tegen je collega direct naast je zeg je -discreet- dat het allemaal wel mee viel. Dat het echte verhaal erna kwam. De politie kwam langs om excuses te maken. Een van de agentes gaf je een knipoog. Een uur nadat het politie-bezoek verdwenen was, werd er weer aangebeld. Het was de agente. Ze kwam binnen, deed haar koekepan (lees: pet) af. De rest van het uniform en je eigen kleding volgde binnen een tijdbestek van… nou, ongeveer zo snel het kost om acuut ingetreden, om verlossing schreeuwende geilheid te verhelpen. Zo snel als het intreden van erectionele hardheid met daarbij de mogelijkheid om er diamant mee te snijden (m). Zo snel als de grote natte zondvloed zich aan begint te kondigen door je broek heen (v). Ze gaf je de beurt van je leven. Zonder handboeien. Zonder wapenstok.

Hiervan winnen is onmogelijk, dus het web van verraad en samenzwering is toegestaan. Begin je eerstvolgende verhaal in de buurt van de stilmaker. Heb het over de aanslag op de Twin Towers. Laat de woorden ‘Boeing, vliegtuig, groot, verschrikkelijk’ meerdere malen vallen. Zodra de betreffende persoon zegt ‘ik weet het nog als de dag van gisteren, die dag dat ik naar het journaal keek…’, is het startsein gegeven om je echte verhaal te vertellen aan die collega die nog steeds naast je zit. Gaat diegene mekkeren over het feit dat je haar onderbreekt, heb je munitie genoeg. Alleen geen tijd, want je bent met het echte verhaal bezig namelijk.

Nb: daar waar wordt gesproken over mannen, vrouwen, hij, zij, agente, mag het vrouwelijk hetzij mannelijk geslacht verwisseld worden;
Nb2: daar waar gesproken wordt over ‘zonder wapenstok’, mag ook gelezen worden ‘met wapenstok’.

Trouwens, ik ken iemand dit ECHT heeft meegemaakt. Ik zal het je nog sterker vertellen…

2007