De derde woensdag van augustus

Ergens in Nederland zit een ietwat dementerende man van rond de 67 te kijken naar de televisie. Rond het middaguur. Hij hoort minister Donner aan, nadat deze geconfronteerd wordt met het jaarlijks terugkerende verhaal dat de ouderen en de minima erop achteruit gaan en de rijke(re)n hun rijkdom enigszins consolideren. Donner zei doodleuk dat het kabinet zal doen wat er voor nodig was op de vraag wat er zou gebeuren om het tij te keren. Hij bedoelde zonder twijfel in ieder geval dat ze er een oplossing voor zouden verzinnen. Zonder erop in te gaan, want dat is voorbehouden voor de derde dinsdag van september. Wouter Bos meldde lachend op de vraag hoe dit verkocht kon worden aan de achterban, de mooie, hoopgevende woorden: ‘ik verkoop op dit moment helemaal NIETS. Maar we zoeken een oplossing…’. Etcetera. Of Socutera, want het klonk hoe je het ook wendt of keert nét zo dramatisch als hun filmpjes. Maar zijn gezichtsuitstraling strookte niet met zijn tekst. Hij was té blij.De man zat vol ongeloof voor de televisie. Hij dacht onwillekeurig terug aan vroeger. Terwijl Donner de woorden uitsprak, kon hij namelijk niet anders dan terugdenken. De blik op de gezichten van Donner en Bos deed hem terugdenken aan zijn jongere jaren. Die gelukzalige glimlach, die berusting, die quasi-geïnteresseerde houding, die voldane blik. Met kleren aan welteverstaan. Dat was de reden waarom hij daaraan dacht en niet een andere ordinaire uitspatting. Ze hadden hun kleren aan.

Hij dacht terug aan zijn allereerste date. Hij had afgesproken om naar de film te gaan met een mooie jonge meid. Hij had natuurlijk al lang en breed gehoord over de bloemetjes, orale seks, de bijtjes, neuken, koetjes, masturberen en kalfjes. Toch wilde hij het lot een handje helpen. Hij bedacht samen met zijn vrienden iets wat tot in het hedendaagse tijdperk nog voor de nodige.. verwarring, maar toch ook gemak zorgt.
Hij had nog een uur de tijd en had zijn kleding uitgezocht. Een mooie blouse, een das -voor die tijd heel gewoon om te dragen naar de bioscoop- en een broek. Geen nieuwe, hij had er één klaargelegd die hij al langer in bezit had. Hij liep naar de keuken, pakte een schaar en liep ermee terug naar zijn kamer. Hij deed zijn rechterbroekzak binnenstebuiten en knipte daar vervolgens een stuk vanaf. In zijn hand had hij nog slechts een dwergenpatatzakje.

De bioscoopbroek is geboren.

Sommigen zeggen dat de bioscoopbroek is ontstaan in een sloppenwijk ergens op aarde. Maar dat geloof ik niet. Mensen in sloppenwijken hebben meestal overal gaten in hun broek zitten. Dus dat is dan eigenlijk een omni-/universele broek. En dat is het dus niet. Het is pure opzet. Het kan ook wel eens voorkomen door slijtage, dat is deels waar. Maar dan is het niet per definitie een bioscoopbroek. Want een bioscoopbroek moet in eerste aanleg comfortabel zitten. Er wordt een broek uitgekozen uit een stapel en die wordt het. The chosen one. Wanneer een broek door slijtage daadwerkelijk overgaat in een nieuw leven als bioscoopbroek, dan had het zo moeten zijn voor die broek. En moet hij die taak naar behoren uitvoeren. Anders moet moeder achter de naaimachine om een mooie broek te redden van ‘Der Untergang’. Zonder haar de hele geschiedenis te vertellen natuurlijk.
Want moeders zijn gek.

De man glimlachte en keek weer naar de televisie. Wat had hij verschrikkelijk genoten NA die beginperiode van de intrede van de bioscoopbroek. Want het was wel een vrij stroeve aanloopperiode te noemen. De eerste keren moest hij als een bezetene zorgen dat ze aan de goeie kant ging zitten. Later knipte hij van beide zijden de zakken eruit. Dat scheelde alweer enorm. Qua stress.
Hij zorgde er gewoon voor dat zijn handen vol waren met.. iets. Zij moest dan vervolgens iets pakken. Hij kon het verhaal over het rolletje ‘RANG’ in zijn broek niet steeds blijven volhouden, dus kwam er een andere tactiek om de hoek kijken. ROLO was er nog niet, KING pepermunt was af en toe een optie maar soms stapte hij brutaal over op de Bi-Fi-rol. Wat hij ook verzon, het was steeds één en hetzelfde ding wat zijn dates ter hand werd gesteld. Met wisselend succes overigens, getuige enkele ‘oorlogswonden’ links en rechts. De titel van de film die hij had gezien, was hem ontschoten. Feitelijk wist hij de titel de dag erna al niet meer toen hij de details van het experiment uit de doeken deed tegenover zijn vrienden.

Gezien het feit dat de politieke partijen ten tijde van hun allesvernietigende verkiezingspropaganda uitermate fel tegenover elkaar staan, is dat tijdens debatten nooit terug te zien. Wel woordelijk en een motie van wantrouwen zo nu en dan. In de politiek staat die motie gelijk aan twintig keer aan de noodrem trekken in de trein en welgeteld één keer stil blijven staan. Van die felheid was voor de oudere man niets terug te zien. Hij had het idee dat hij in de spiegel keek terwijl hij Bos en Donner zo gelukzalig zag lachen voor de televisiecamera’s. Hij zag een reflectie van zichzelf, maar dan wel in zijn jongere jaren. Na een uitermate succesvol bezoekje aan de bios.

De man zat achter zijn tv, nog steeds verbijsterd en dacht hardop: “Ach natuurlijk… vandaag is het de 3e woensdag van augustus: bioscoopbroekendag in de Tweede Kamer…hmm.. maar naast wie zat Donner vandaag eigenlijk?”

Op het scherm legde Donner -zonder geluid want er was een voice-over- verder uit voor de camera’s. Zittend op zijn fiets. Geduldig. Verzadigd. Voldaan. Stiekem kijkend naar de uitgang. Het was bijna niet te zien.

Hij genoot bij voorbaat al van de sigaret die hij straks al fietsend op zijn gemakje zou gaan roken. Met niets-verkopende, té blije Wouter Bos achterop. Op dat moment wist Wouter 100% zeker dat dé oplossing binnen ‘handbereik’ zou komen te liggen.

Doe als het CDA, Wouter, en zoek een beetje réchts van het midden.

2007

Mijn Bruine Bonen met Rijst Storing

Heerlijk. Heerlijk genoten. Van mijn Bruine Bonen met Rijst. Precies de goeie. Als je een liefhebber bent, weet je als geen ander hoe het smaakt. De één houdt van zout, de ander doet het met zoet. Ik ga voor zoet. Lekkere EN lekker héte peper erbij, wat het hele verhaal afmaakte. Dat dit gebeurde in het schijnsel van kaarslicht… mocht de pret niet drukken.Nadat ik na een best wel goeie dag thuis was gekomen, deed ik een gruwelijke ontdekking. Van het woord gruwelijk kun je met een beetje fantasie ook best het woord ‘lelijk’ maken. Gooi er een ‘l’ bij, laat wat weg, voila. Want lelijk was het. In eerste instantie was het de bedoeling dat ik voetbal zou gaan kijken. Weliswaar Ajax-toernooi, maar het bal zou beginnen met Arsenal. Met superatleet-in-wording Robin Vèn Persion. Rond een uur of zes. Dus na een wildemansrit op de A13 wat tegenwoordig in deze vrij rustige vakantietijd mogelijk is, bevond mijn geest zich vanaf ongeveer één uur ’s middags in een hoopvolle, likkebaardende fase. Zonder baard welteverstaan. Wachtend op datgene wat komen zou.Mijn verbazing kende geen grenzen toen ik tot de ontdekking kwam dat een op het oog simpele handeling – het indrukken van een lichtknopje- niet het gewenste effect had. Afijn, het was nog vroeg, ik had nog niet gegeten en ben wel vaker vergeetachtig. Mijn route vervolgde zich zonder omhaal naar de televisie. Ook die knop werkte. Met effect nul. Mijn computer: idem dito. Mijn hoop? Die lag ergens aan de beademing, want het was al bijna zes uur! Ik zocht -redelijk in paniek- eerst mijn energierekening. Niet nodig, want is een automatische overboeking. Mijn telefoon had ik -als was ikzelf een magneet en mijn telefoon van ijzer- in de hand en voor ik het wist babbelde ik met Eneco, de energieleverancier.
“U bent Fabian Saro?” Ze wisten het. Hoe je het ook bekijkt, ik zag het als een goed teken. Neemt een incassobureau zo op, zou ik mezelf achter de oren krabben. Nu niet. “Nee, u heeft gewoon betaald hoor meneer Saro.” Nu was ik helemaal gerustgesteld en zag ik het noemen van mijn naam als een service. “Sterker nog: u betaalt al een aantal maanden 4 euro teveel. Wilt u dat we dit saldo terugstorten?” zei de vriendelijke dame. “Nee, dat is niet nodig. Maarrrr… om een lang verhaal kort te maken”, zei ik, ondertussen op de klok kijkend: bijna zes uur… “Nu ik weet dat het daar niet aan ligt: IK HEB GEEN STROOM!!” “Oh” zei ze, “dat is vervelend. Dan geef ik u het storingsnummer…” Nadat ik van die meneer van het storingsnummer de bevestiging had gekregen van het trieste nieuws -stroomstoring- waar inmiddels aan werd gewerkt, maakte ik nog een grapje. “Nou, dan ga ik wel lekker effe buiten staan joh.” Sloeg helemaal nergens op, maar goed. Wilde het luchtig houden.

Van ellende moest ik dan maar chips eten. Ik wilde mijn honger naar Bruine Bonen nog niet stillen, want ik vertikte het om toe te geven. Moet ik direct transformeren in een zwarte McGyver in deze situatie? Echt niet. Het enige wat ik hoefde te doen was het eten in een pannetje op vuur zetten. Maar nee. Ik wilde mijn ****ing stroom terug. Dan kon ik mijn magnetron gewoon weer gebruiken net als iedereen die zo’n ding thuis heeft staan. Douchen kon ook al niet. Tuurlijk, het kon wel, maar ik vind ijsblokjes uit de douchekop in dit land op mijn lijf NIET altijd even prettig. Rarara. Ergo (pfffffft), de warmwatervoorziening was ook geveld. Ik heb kandelaartjes, erg leuk, dus licht was er wel in de woonkamer en donker was het sowieso al niet echt buiten. Maar toch. Je wilt gewoon stroom. Bellen met wat buren. Die hadden het ook natuurlijk. Een Autoweek gelezen. Van voor tot achter. En terug. De dag erna op mijn werk flitste het door mijn hoofd: de cilinderinhoud van een speciale Fiat-uitvoering. De inhoud van de bagageruimte van de nieuwe Peugeot 207CC. Handige informatie, maar werkelijk waar to-ta-le bullshit voor mij. Nu weet ik het gelukkig niet meer. Mijn geheugen… joepie.

Na drie en een half uur lummelen, bellen, vervelen, lezen en nog een uurtje slapen bovendien mocht ik het dan toch meemaken. Eerst werden er vijf minuten lang om de tien seconden foto’s gemaakt. In mijn huis. Lichten begonnen aan en uit te gaan. Daarna was het weer donker. Stroomtest gokte ik. Na tien seconden ging het weer aan en uit. En het was weer donker. Flits. Wacht. Flits. Wacht. Ik dacht dat ik in een slechte film was beland. Met slechte belichting bovendien. Ik liep de lichten in mijn huis af om te kijken welke lampen er aan waren. Het ging zo snel, het leek wel een spelprogramma: zoek het knopje wat ingeschakeld is, doe het uit en win…. NIKS!!!!!! Je wint ook niks. Wilde niet direct in het licht kijken, dus zag het steeds niet goed. Op een gegeven moment werd het zelfs grappig. Sja. Ik onthoud dat ook nooit: boven of beneden, links of rechts, is het knopje al ingeschakeld of niet? Zal wel aan mij liggen. Sommige lampen wilde ik niet blootstellen aan dit irritante flits-stroomgrapje, vandaar mijn zoektocht.

En toen… was er licht. En bleef er licht. Wel potverdorie…Met mijn hernieuwde liefde en waardering voor het verschijnsel ’stroom’ deed ik als een pijl uit een gespannen boog achtereenvolgens de televisie aan, de computer, licht in de woonkamer, licht in de badkamer, de keuken én de slaapkamer. Living large. Voordat ik kon zeggen “ik heb weer stro…”, was mijn computer uitgevallen. Geheugendump. Hm. Wat dat precies betekende weet ik niet, maar wanneer mijn hersens dat zouden zeggen, zou ik niet blij worden. Maar ik had wel nog stroom, dat wel. Dus ging ik supersnel naar de keuken, pakte het bakje met daarin de -inmiddels door de trek magische- Bruine Bonen in een bakje en hop. De rijst volgde snel dezelfde route en voordat ik het wist stond ik onder de douche. Aangekleed en wel weer de keuken ingegaan, bordje opgeschept en mezelf achter de televisie geïnstalleerd. Inmiddels was het helaas wel Ajax, maar dat mocht de pret niet drukken na zo’n avond.

Nadat ik goed en wel was begonnen met eten, begon het. In eerste instantie zat ik goddelijk te genieten van mijn bordje eten. Het was werkelijk waar heerlijk. Maar ineens ging de televisie uit, samen met al zijn andere werkende, stroomvretende vrienden. En zat ik in een ambiance van kaarslicht. Met een bord in mijn hand. Met mijn hele zintuigenstelsel gericht op de tv. Die terugkeek naar me. Zonder zijn ogen open te doen. ‘Heb ik iets van je aan’, zei hij tegen me in gedachten. Als je het had gezien, zou het er vreemd uit hebben gezien. Het ging weer aan. Zappen naar het juiste kanaal. En uit. En aan. En uit.

Vanaf dat moment kwam het grote genieten. Ik pakte mijn telefoon en liet die wat muziek afspelen. Mobiele stroom was er wel gelukkig. Ik was er klaar mee, want mijn gedachten waren volledig bij mijn Bruine Bonen met Rijst. Ik was doorgedraaid. Zonder stroom nog steeds. Ging hardop meedoen met de muziek, net niet dansen. Genietend van iedere hap, want het was écht lekker. En hierdoor kon die hele stroomstoring me gestolen worden. Wilde eerst nog een lijst maken met artikelen die ik zou gaan claimen bij ze: 1000 blokjes ijs, zes pakken melk (die ik niet drink), twintig kilo kip (wat niet eens in mijn vriezer past wanneer ik die 1000 ijsblokjes krijg), twintig potten Bruine Bonen (just… in case), drie kratten bier die ineens zijn doodgeslagen (zal ik erbij vermelden) en een denkbeeldige vriendin die haar haar niet kon doen die avond en van ellende keihard van mijn balkon af is gejumpstyled. Dat zou ook wel te ver gaan. Want ik heb helemaal niks met jumpstyle. Maar ik heb het gelaten.
Uiteindelijk kwam het na veel horten en stoten weer goed en deed alles het weer. Om elf uur ’s avonds ongeveer was mijn huis storingsvrij. Een half uur later ben ik gaan slapen en daar had ik dan net weer géén stroom voor nodig. Jammer van de timing van deze stroomstoring.

Besluiten om met je partner mee te doen aan Temptation Island? En ondanks alle keiharde toezeggingen toch gaan huilen op (inter)nationale tv? Naar de ’stierenrennen’ in Pamplona verkassen om stieren helemaal geflipt van woede te maken? En passant je leven riskerend? Een stevige stierenhoorn door je ribbenkast? Platgetrapte balzak? Dat doet pijn. En je zult huilen. Meedoen aan de Gouden Kooi? In je normale leven als kleine opdonder niets te vertellen en in die kooi doen alsof je de Don der Donnen bent? Huilen van ellende moet je. En snel ook. Als ‘hetero’ op ****ing nationale televisie uitgebreid liggen kroelen, schuren en wat dies meer zij met Kelly in Big Brother?? Eerst volop genieten (getuige zijn erecterende erectionele erectie) en dan inééns spijt hebben erNA?? Onzin. Niemand heeft het die mensen gevraagd. Ze déden het gewoon.

Ook ik hoefde niets zoals bovenstaande figuren, maar deed het toch: ik heb het nummer van de storingsdienst van Eneco opgeslagen in mijn telefoon. Het moet niet en het hoeft zelfs niet, maar toch. Naam van de contactpersoon?

Bruine Bonen met Rijst.

2007