Horen, zien & zwijgen?! Kies, kies of KIES!

 

Het verlangen werd te groot. Hij kon er niet meer mee omgaan. En hij stond daar maar. Als een sukkel. “Wat wilt u meneer?” Al die druk die hij voelde, het was niet normaal. Hij voelde het gewoon in zijn onderbuik borrelen. De scheet die hij liet, deed de persoon die wel erg dicht op hem stond, eventjes uit zijn beeld verdwijnen. Ook buiten beeld van de hele winkel overigens, want hij ging voluit op zijn gezicht. Een leerling-dokter zou de analyse snel kunnen hebben gemaakt. “Intraveneuze injectionele intentionele verrassing middels vergassing in de neusvleugel-area en omstreken, middels een dropshot ter hoogte van de bil.”
Met andere woorden: zijn mond stond open. Het slachtoffer ademt nu middels een rietje door zijn neus. For ever. And ever. And beyond. De binnenkant van zijn mond is onherstelbaar beschadigd geraakt. Ernstig.

Terwijl hij daar stond, die goorlap (-lel), dacht hij terug aan de tijd dat hij buiten speelde. Samen met de jongens van de overkant. Knikkeren. Als hij nu mee zou doen, zou hij niet meer op kunnen staan. Keuzes. Touwtjespringen, ach, ach, ach… ook dáár, óók op DAT slagveld werden de keuzes gemaakt. Linksom of rechtsom, het maakt niet uit, kiezen zul je. Wanneer je.. okay, hypothetisch dan, voor de poorten van de hel staat en de hamvraag, met als douceurtje een enkeltje hemel, zou dan zijn: ‘Eh, uien bij je patat oorlog?’ en jij antwoordt: ‘Ik wil eigenlijk geen patát bij die …’, dan ben je gewoon een sufferd.

Soms heb je van die momenten, dan denk je: ‘kiezen? Pfft, ik zou wel gek zijn, laat het lot maar voor mij kiezen.’ Nou, dan ben je wel -mooooi- in de aap gelogeerd. Hoe dat er ook uit mag zien (foto’s kunt u niet mailen naar….). En dat ‘mooi’ ook.. Maar dat weer terzijde. Het overkwam ooit Ronaldo op een WK. Niet dat hij in de aap was gelogeerd, maar toch. Voetbal, voor de anti-voetballers. En voor de specialisten: Ronaldo, de Braziliaan. Enfin en ook afijn: Brazilië speelde de halve finale tegen Nederland. We schrijven 1998. Wij zaten in Spanje met een groep jonge honden en waren 2008 minus 1998 = zoveel hele jaren jonger. Mensenjaren. Ons bloed was destijds tijdelijk vervangen door pure alcohol. Alleen die twee weken hoor. Ma, als je dit leest, ik wist niet dat we dat gingen doen, ik wist het écht…. oh… maar… dat.. eh… weer gehéél terzijde. Aangezien er geen bloed meer was wat kon koken van de spanning en frustratie, kookten we gewoon zelf helemaal. Zelden zo intens een wedstrijd beleefd. En op dát niveau… hoog niveau-kijken. Dat deden wij.

Eén legendarisch moment. Ronaldo, destijds in topvorm verkerend, werd weggestuurd vanaf de middellijn. Hij had vrije doortocht naar het Nederlandse doel. In die tijd kon dat nog wel eens. Dat een speler vanaf de middellijn naar de keeper kon rennen. Met de bal. Ja, kun je wel denken ‘duh’, maar sommigen doen het zónder bal. Maar ja, die zijn suf. Zitten we weer op één lijn? Goed.
Dus alsof er een pot met goud te halen viel bij het doel van Nederland, rende Ronaldo. Misschien lag er wel gewoon een euro. Maar: als een hinde hè. Hij waande zich weer als was hij in de favela. Zijn gave om kogels te ontwijken, heeft hem destijds een fabelachtige techniek en niet te vergeten, razendsnelle benen gegeven.

Ergens op de eigen helft van Nederland liep een speler van Nederland. Nou, gelukkig liepen er meer, want anders was het allang afgelopen geweest. Maar die speler liep als verdedigende middenvelder -hoe gek- op het middenveld van Oranje. Vroeger speelden spelers nog op de plek waar ze normaal ook speelden namelijk. Hij had net een top-half jaar achter de rug met Barcelona en was in staat om wedstrijden te beslissen, te breken/controleren en vaak kon hij ook aanvallend nog dominerend aanwezig zijn. Hij was in de bloei van zijn leven. Het was geen vogel, het was geen.. oh, jawel, het was wél een beest. Zijn naam was en is nog steeds Edgar Davids. We hebben het hier over keuzes. Edgar was één van de laatste mannen van Willem van Oranje achterin. Die ook nog eens al enigszins op snelheid lag.
Nou moet ik zeggen: Ronaldo was in die tijd…. vrij rap. Laat ik dit zeggen: ík zou het niet van hem winnen. Maar aan de andere kant: jij ook niet. Davids trok een sprint en zijn explosie van spierspanning spatte werkelijk van het scherm. ‘Roenaldoe’. ‘Pelota (bal, Spaans en ik bedoel geen Spaanse broodje bal mèt)’. Dat waren de woorden die genoemd werden. De eerste drie seconden. Ineens kwam het woordje ‘Davieds’ erbij.

De camera was dusdanig gepositioneerd dat je het -prachtig- kon zien. Ronaldo had een voorsprong én de bal lag al vóór hem. Dus hij had een stuk ‘vrije’ sprint ten opzichte van Pitbull-Edje. Je zag de verbetenheid van zijn hele rennende zelve afspatten, terwijl hij zijn sprint doortrok naar een nog hogere versnelling. Maar Ronaldo ging scoren. En Nederland in rouw onderdompelen. En de Braziliaanse vrouwen al hun overgebleven stringetjes uit doen laten gooien. Naar ons.
En wij: kijken. Met ons hele lichaam. Bij werkelijk iedere halve meter die Davids inliep op Ronaldo, werden we gek. Het leek alsof… nou, we zagen het eigenlijk met onze eigen ogen gebeuren. Schitterend was het. Davids had een goeie keuze gemaakt. Hij had de sprint dusdanig doorgetrokken dat hij Ronaldo met een, op z’n Engels gezegd, ‘last-ditch tackle’, de bal afhandig maakte. Wij werden ineens volleyballers, maar dan zonder nèt. Iedereen hield van elkaar en was -sowieso- helemaal de weg kwijt. Trots. Stoere gebaren zoals mannen doen. Borst vooruit, handen schudden, alsof we de wereldbeker al hádden. Op het balkon staan schreeuwen in het luchtledige. De vogels riepen zelfs: ‘Que?’ De mentaliteit van de Davids van toen, tijdens dát toernooi, was de reden dat hij mee mocht. Bovenop zijn niet geringe voetbalkwaliteiten. Goeie keuze van de bondscoach. Dat zijn nou de dingen in een speler die ik waardeer. Wij met z’n allen daar trouwens. Pure trots. Er wordt beweerd dat het misschien wel een penalty had moeten zijn, maar dan had Ronaldo niet zo moeten dralen. En dat was zíjn keuze. Dus: Ronaldo is een sufferd. Want hij rende een stukje zónder bal. En nog won hij het niet…
Uiteindelijk verloor Nederland. Met good-old penalty’s. Wisten wij veel dat het een trend ging worden. Kunnen we kiezen… nee… oh…

Tijdens de verkiezingen is het ook nog eens nodig dat er een keuze wordt gemaakt. Door ons. Búrgers. Burgers? Tsssss, niet eens met ham. Nou.. zelfs GOD ligt op zijn blote knieën naar iets te bidden. Als ik het dan heb over kiezen tussen iets wat je eigenlijk niet zou willen en iets wat je al helemáál niet zou willen. Maar dat terzijde. Want, ja eigenlijk weet zelfs GOD bij GOD niet wat hij nou precies moet adviseren. Moet hij het aan Joost vragen soms? In nagenoeg iedere willekeurige verkiezingssituatie in de wereld. Dan heb je de kiesmannen, de gekken en de baby-kussers. Feitelijk één en dezelfde persoon, maar dat terzijde. Laten we het er maar gewoon bij houden dit keer. Fantastisch. Die ouders van die kinderen ‘moeten’ trouwens uitkijken dat die baby’s niet worden bevangen door het alom aanwezige politieke ‘leugenvirus’, want dan komt die aap weer waar je net in gelogeerd was. Maar dan ineens uit de mouw. ‘De aap’ wordt bijna altijd geportretteerd als een vals beest. Vraag maar aan Bokito. Die ging met een zak patat ineens een paar…… een zak patat… huh…??

“Meneer….. maar álstublieft meneer, er staan nog hier nog méér mensen, wat wilt u….”

“Euh, sorry, ja okay, nou eh… doe mij maar…………….. wél patat bij die patat oorlog.”

2008

Al die ……zooi is écht wel ergens goed voor

Behalve de prijs, stelde hij slechts één vraag. Vervolgens nam hij ze over voor een mooi prijsje. Hij keek op zijn horloge en nam haastig afscheid van zijn vriend. Hij gebruikte de condooms dezelfde middag nog, want hij had geluk: zijn sprint had ervoor gezorgd dat hij de bus had gehaald, om zijn vriendin precies op tijd te kunnen tegenhouden voor haar deur. Ze was van plan om naar een vriendin te gaan, maar hij haalde haar over om nog eventjes heel flashy, trashy en ongegeneerd, met zijn broek op haar hoofd en haar linkerhak onder zijn rechteroksel, héél vlug dat dinggg te gaan doen. Ze was niet superenthousiast, maar had het over voor hem, want ze zou aankomend weekend weggaan met vriendinnen. Die kopen dan natuurlijk eerst alles hier, om het mee te zeulen naar dáár. Maar hij ging niet mee, dus.. hup-hup-hup en klaar. Als een supergeil konijn dat per ongeluk in de teletijdmachine van Professor Barabas is gekropen en midden in een konijnenplaag terechtkwam. Drie minuten werk maar liefst. Met een snelheid als Martin Brozius had in zijn beste dagen van ‘Ren je Rot’. Snel. Of de reactie van de oermens in een gemiddelde Nederlander op het woord ‘gratis’ : ‘we gaan NU naar de winkel!!! Wat eten, niks eten, NU MEE!!!!’. Beetje overdreven. En waar.

Als je, ná een botsing met een vrij stevige snelheid voerend metalen voertuig door de lucht zou vliegen en zou denken: ‘waar is de vluchtheuvel, dan ren ik vlug…’, zit je op het spoor waar ik je wil hebben. Soms is een vluchtheuvel opzoeken gewoon.. te láát. Als je tijdens het vliegen denkt: ’ssssssssso heyyyyy!!!’, dan komt de klap waarschijnlijk nog harder aan. Als je met je armen gaat zwaaien, dan ben je een vogel. Ik gebruik hier ‘als’, want ‘wanneer’, is in dit verband geen maandverband. Maar ook geen optie dus. In dit geval dus ook: te laat.

Vrouw: “Okay. While you were in the hospital after the surgery, when you were sleeping, you were moaning all these girl’s names.
Man: “What???
Vrouw: “Oh yeah. Oooh Candice, Oooh Inez, Oooh, Tanya. Sssickening.”
Man: “Nooo, those weren’t girls, I was having a dream… where I was helping someone name.. a litter of puppy’s.”
Vrouw: “…..Welllll apparantly two puppy’s named Britney and Christinaaaaa.. were making out with you in a limo.”
Man: “….That’s ’cause I had treats in my pocket.”
(Gestolen van King Of Queens)

Dit stel heeft wat spanningen, maar dan van de soort ‘niet uitgesproken spanningen’. Zeer gewilde soort, zo zei een vogel tegen me. Ik moet mezelf trouwens corrigeren: de vrouw heeft spanningen met de mán. De man is ‘just… minding his own…’ maar voelt zich op de één of andere (vreemde) manier verplicht om toch te vragen wat er is. Dit was een weergave van een flard van het gesprek. Door te vragen naar de bekende weg, kwam duidelijk naar voren dat ‘het denken’ tijdelijk, zoniet permanent, was uitgeschakeld. De lijdensweg van de man begon, na die eerste stap op de plank des verderfs: naar de haaien. Letterlijk en figuurlijk. Voor vrouwen is dit geen verrassing, maar toch. Mannen vragen vaak naar de bekende weg. Dat is helemaal het geval wanneer mannen bij elkaar komen. Om ‘mannen-dingen’ te bespreken. ‘Hey eh, draag je links of rechts? Oh vandaag midden? Nou, hoe doe je dat??’, ‘Hoe ruiken jouw scheten……OOOOOH, ik ruik het al, maar ik hoorde niks, zoooo, nooou hahahahahahaaha’ en ‘Euh.. geneukt?!’ *)

Die ‘bekende weg’ is bezaaid met lijken. Karkassen. Kadavers werkelijk. Iedere man wéét in het bijzijn van andere mannen precíes te vertellen hoe de vork in de steel zit. Komt het op hun eigen hachie aan, dan lijkt het vaak -niet altijd- op klussen met dombo’s. Een grapje in de trant van ‘that’s ’cause I had treats in my pocket’ is een bekende zijweg. Die komt vaak voor in films en series. Ook komt het voor bij mensen die ‘geen shit te maken hebben mét’. In het echt is het best lastige materie, zo’n grapje. Op zo’n moment. Want de geschiedschrijving schiet tekort voor wat betreft het verdere verloop van het leven van mannen uit die categorie. Ja goed, Heer Bobbit zal er vast wel íets over kunnen vertellen. Ik weet niet of hij een grapje maakte overigens. Wat ik wel weet: zij niet. Nee, oh nee. Zij niet. Maar dat -en zijn peniskopje- terzijde. By the way. Oh nee, lángs de weg. Naast de vangrail. Struik 217, tussen blaadje 14 en eikeltje 6 lagt-ie (Rotterdams, spreektaal, red.).

Terug naar het begin. Een vriend van de man kon goedkoop aan condooms komen. Een hele rits. Maar dan niet in een rits, gewoon, in een doosje. Okay, twee-rits. Maar wel in een doosje. Goeie sjiT, uit Duitsland. Ach, een goeie deal is een goeie deal. Toen ging er ineens een helder licht ontbranden in èn bovenop het hoofd van de man. Lampje, voor het gemak. De enige vraag die Lampje destijds stelde: ‘Zijn het goeie condooms?’. Waarop hij het geld uit zijn portemonnee pakte en luisterde naar het geïrriteerde antwoord: ‘Ja joh, sjeezes Lampieman, al die condooms zijn goed!! Net als al die lenzen die ik voor je had geregeld, vorige week, weet je nog?’. Tien dozen. Inderdaad.
Nu, achteraf, begreep hij het. Bijna. Zijn vriend had niet gelogen. Lampje had zijn vriend het geld overhandigd en begon te rennen voor de bus. Nu zat hij op de bank. Met zijn pasgeboren zoon, slapend in zijn schoot. De dochter lag te slapen in de wieg. Een tweeling hadden ze… what are the odds? En hij droeg tegenwoordig een bril. Die lenzen waren hem behoorlijk gaan irriteren. Hij zou willen rennen. Maar twintig maal de hoeveelheid doping die Ben Johnson destijds had geslikt, zouden hem niet terug de tijd in kunnen doen rennen. Vluchten kon niet meer. Huilen was voor hem alláng te laat. En Bonny kwam niet buiten spelen. Ja jongen, kom jij maar van dat dak af. Umbrella. Ah-ah. Ey-ey. Maar dat laatste natuurlijk weer gehéél terzijde. Het gaat hier niet over liedjes.

Zijn zoontje werd wakker. Nee, zijn vriend had niet gelogen. ‘Al die condooms….’ En nu zag hij het werkelijk. Op het doosje. Zijn zoontje begon te huilen. Een klein logo. Rechthoekig. Blauw en rood. Wat wit. Vier letters. De baby begon nu echt vuur te spuwen, in de volksmond ‘de baby werd gek’.
Hoe had Lampje in de naam van alles wat hem lief was -en dat was zijn poedel Puny- kunnen weten dat hij destijds… Aldi-condooms had gekocht?
Of hij nou de waarheid zou vertellen over die lenzen of niet: ze zou geheid denken dat hij een grap maakte. ‘Aldi-condooms? Wattttt? Aldi-lenzen? En daar kom je NU… WAT???!! Hm? Zeg dan wat? Wat dacht je? Waar waren je hersens? Hm? In je reet? Of bij je pik? Waar je de hele godganse tijd achteraanhobbelt? Als een hond achter zijn eigen staart? Of je mars? Je weet niet wat dat is, je mars? Waar die sjiT van je uit komt? Of is dat toch je mond? Weet je het verschil zelf? Ik weet het al, je wil dat ik je hersens voor je breek hè? Weet je nog wat ik net zei? Over je hersens? Waar ze zijn? En ik maak géén grap als ik zeg dat ik je hersens ga bre…”

Een kadaver erbij, op de welbekende zijweg..

*) Door deze ‘mythe’ in stand te houden, steek ik mijn nek uit. Moet ik ‘de mythe’ ergens komen verkondigen, dan doe ik dat. Uw ‘mythe-verpermanentiserings’-bijdrage kan middels een mailtje naar mijn mailbox worden besproken en geëffectueerd. En mochten er kappers reageren: ik heb het niet over de verpermanentisering van m’n haar.

2008

FM – Made in Botswana

‘Finishing… minimaal 17. Long Shots…hmm… 18… nee, 19. Ja, 19. Tackling… hhm.. haha.. nou.. 16. Stamina: 20!! Ja halloooo zeg.. Natural Fitness.. minimaal hmmm.. 17. Zo. Nou, zoeken…’

Nu zijn er verschillende spellen op deze aarde. Rad van Fortuin bijvoorbeeld. De versie met Hans… Hans… van der Togt! Was het bijna kwijt, maar afijn. Die chick van Marco B. natuurlijk niet. Och, och, och, hoe vaak heb ik wel niet gedacht: kom mijn bordje maar omdraaien, Leontien. Maar nee. Niet eens dat Leontien van Moorsel komt binnenfietsen of zo. Nee hoor, zelfs DAT niet. Maar afijn. En terzijde. Dat dus. Ik kan hier trouwens duizend spelletjes opnoemen, maar dat doe ik niet. Bedenk een spelletje en speel het. Doe maar. Rad van Fortuin is het eerste wat ik me opkwam en daar wil ik het graag bij laten. Dus. Goed.

Mijn punt is dit, om kort te gaan en ook door diezelfde ultra-korte bocht: ook is er… een ander spel. Naast al die duizenden andere (minder) leuke spellen. Het heet Football Manager. Monden van vele mannen vallen open. Sommigen doen dat om te gapen weliswaar, maar toch. Sommige vrouwen rennen de straat op en trekken al hun kleren uit van gekte door dit woord alleen: ‘Efff-Em’. Woord.. twee dodelijke letters. Met een getal erachter, voor de jaargang: ‘FM ‘08′.

Pas het toe in je leven. Probeer het eens. Onthoud in ieder geval dat ‘first touch’ het allerbelangrijkste is. Gebruik je ‘creativity’. ‘First touch’ bij een vrouw kent vele, vele.. zei ik al véle??? gezichten. Een woord, een gebaar. Nog honderd. Ben je ‘toevallig’ (lees:alweer) van plan om het spel te spelen, zorg dan dat je in de week ervóór je best hebt gedaan. En dan bedoel ik niet alleen maar vuilnis buiten zetten. Ik bedoel de bloemetjes. Romantiek, the works! Dit spel spelen kost tijd, dus ook tijd met háár. Dus doe je uiterste best voor speeltijd.

Het spel wordt als volgt gespeeld. Zoals in de eerste regel staat omschreven zijn bepaalde zoekcriteria vereist. Maakt het zoeken makkelijker. De verschillende kwaliteiten staan garant voor de eventuele (on)mogelijkheden van een mogelijk doelwit. Ze worden gewaardeerd met cijfers tussen ‘1′ en ‘20′. Hoe hoger, hoe beter. Alle kwaliteiten op ‘20′ zetten tijdens het zoeken, zal een -vrouwelijk… voor de test- gehuil doen laten uitbarsten, waar sinds Justin Timberlake’s ‘Cry me a River’, nooit meer iemand zoveel heeft gehuild. Iedereen was net klaar na ‘No woman, no cry’, kwam hij weer.

Deze -vrouwelijke- testpersoon zoekt een man. Waarschijnlijk iemand die haar eerst ‘tackled’, met optionele ‘flair’. Hij zal gebruik moeten maken van zijn ‘creativity’. Dit vinden vrouwen leuk. Geef ze ongelijk, maar goed. Voor het verhaal is het beter wanneer we er vanuit gaan dat ‘creativity’ niet is genoemd. ‘Creativity’ komt namelijk in vele soorten en maten.

Daarna zal diegene haar middels een ‘long throw’ het bed opgooien, waar hij haar door zijn hoge ‘anticipation’- en ‘positioning’-graad binnen een milli-seconde zal vergezellen. Als ware hij een lepeltje en zij… ook. Lepeltje + lepeltje is in mijn gedachtengang nog immer lepeltjeS, dus lepeltje-lepeltje… get the **** outta here. Ook hier is gebruik gemaakt van ‘creativity’. Met een sierlijke boog, een acrobatische toer als Adriaan in zijn beste dagen, gratis nog een slechte grap als Bassie in zijn beste dagen en -hop! zonder rooie neus- zo in bed. Als een lepeltje. Nou, Vrouwtje Theelepel zou zich in haar luciferdoosje omdraaien als ze het zag. Ik begrijp tot de dag van vandaag niet dat ze haar niet Vrouwtje Theelepeltje noemden. Maar dat terzijde. Of toch wel? Antwoorden graag naar laatme@whogivesaf.com.

De kwaliteiten ‘long shots’, ‘technique’, ’stamina’, ‘natural fitness’ en niet te vergeten ‘eccentricity’ in enkele gevallen, zijn wat mij betreft vrij duidelijk. Mocht iemand bij ‘long shots’ denken aan voetbal, dan klopt dat. Het is de tactische variant ‘lange halen gauw thuis, want om zeven uur begint sport’. Alle ballen diep. ‘Passing’ en ’stamina’ zijn goed voor vrouwen die zoeken naar ware doorzetters. Rouwdouwers.

Een hoge ‘finishing’-kwaliteit is benodigd indien gevraagd wordt naar een echte killer. Een afmaker voor de goal. Een goaltjesdief als het ware. Maar dan meer als die spits met dat ‘neusje’ voor de goal. ‘Creativity’ is uiteraard een eerste vereiste, vandaar dat die nu pas wordt vermeld. Zag je de switch in het verhaal? Gaat het ineens TOCH over voetbal. Ja, ik kan hier kwalijk openlijk zeggen dat de ‘gezochte man’ de boel SPECTACULAIR moet laten ontploffen in de zuidelijke regionen van de ‘zoekende vrouw’. Als een racist zou doen wanneer die erachter komt dat in zijn t-shirt een labeltje ‘made in Botswana’ genaaid zit.

Optioneel zijn verder: ‘positioning’, welke uitermate geschikt is indien men een work-out wil. ‘Aggression’ is op dezelfde manier als ‘geniet, maar met mate’. ‘Concentration’ is uitermate geschikt indien er wordt gezocht naar een porno-acteur. In ieder geval die kwaliteiten. ‘Strength’ en ‘bravery’, zijn op zich interessante waarden. ‘Pace’ en ‘acceleration zijn in dusverre van belang: ‘pace’ mag nooit de overhand hebben ten opzichte van de ‘finishing’-kwaliteit. Dus.

Is er toevallig in de week ervoor gezorgd voor bloemen en bovengemiddelde ass-kissing, met wel twéé romantische dineetjes, dan ligt er iets moois in het verschiet: ‘free kicks’ en … ‘penalty’s’… (als ik een muziekstuk in kon voegen, zou ik kiezen voor ‘That’s the way uhuh-uhuh I liiike it’. Op de voet gevolgd door ‘Push it’ en als gedeelde nummer drie -middels technische KO- het gezellige hiphopnummer ‘Slam’ ). ‘Heading’ is voor dit voorbeeld een geval apart. Was het een mannelijke testpersoon geweest, zou dit standaard op ‘20′ hebben gestaan. (ook hier weer ‘That’s the way uhuh-uhuh I liiike it’). Waarschijnlijk zou je het niet eens kunnen veranderen. Maar dat terzijde. En voor alle geaardheden.. het ligt er maar aan HOE je er tegenaan kijkt. Waartegenaan? Ach. Dus. Maar dat ook weer, natuurlijk, terzijde. ‘Dribbling’ zou wat DAT (en wát zou dat nou toch zijn…) geschikter zijn voor de vrouwelijke testpersoon.

Nou gaat het spel dus niet echt zo. In werkelijkheid gaat het over voetbal. Het managen van een club. Spelers zoeken op basis van verschillende kwaliteiten. Spelers ontdekken, topspelers van ze maken en ze weer vèrkopen. Eigenlijk is het een slap aftreksel van mijn simpele, dichtbij gevonden uitleg, nu ik het zo bekijk. Het zoeken was wel ietwat ver, maar goed. Je kent me inmiddels. Ik moet trouwens constateren dat er nog geen vrouwen op straat staan, maar dat kan ook niet anders. Ze zijn allemaal naar de winkel gegaan om dit spel te kopen. Of gewoon op straat om het spel juist te verbranden. Zonder dit nog te hebben gelezen. Want ik ben nog bezig. Dus… niet dat.

Nu ik het man-/vrouwaspect omdraai, vertel ik aan de hand van onderstaand drama hoe het niet moet. Het berust niet op waarheid en er wordt met klem geadviseerd om dit niet thuis te proberen. Doe het niet. En -mannen, voor de duidelijkheid- dan bedoel ik het gehéle stuk, tot aan de allerlaatste zin.

Het is zover. Het moment is daar. Je mag na een week ’sucking up the place’ (*), bij je vrouw oefenen op ‘free kicks’ en ‘penalty’s. Tijdens de week ervoor had je méér zin in sex. Nu had je eigenlijk gepland om het spel online te gaan spelen. Met vrienden. Maar je bent de flauwste niet. Je bent dusdanig bezeten van het spel, dat je kiest voor ‘penalty’s’, om het kort te houden. Die ’straf’ mag je namelijk zelf bepalen. En je kiest voor ‘heading’. Want je leeft het spel. Een geluid van je pc! Je wil… nee, ‘concentration’… penalty… binnenkant paal, slap balletje, keeper in de verkeerde hoek. Het geluid lijkt angstvallig veel op een berichtje via de chatbox van het spel. Je hoort de ingetypte, niet eens gelezen woorden gewoon in je oren. Tot in je ziel. Waar BLIJF je? Je tweede zuurverdiende penalty…lange aanloop… je hoofd draait naar de pc… ze kijkt naar je… de penalty gaat er wel in, maar meer omdat de bal erin werd geduwd. Ze blijft stil. Net als blaffende honden die niet bijten, praat ze niet met een volle mond. Jouw geluk.

Je was dusdanig bezeten van het spel, dat je het toe bent gaan passen in je leven. Jarenlang. Nu denk je terug aan die dag. Die ene dag. Je koos haar destijds vanwege haar mooie ogen. De ‘heading’ heb je buiten beschouwing gelaten. Want je speelde het spel nog niet.

Jouw geluk. Dacht je. Nadat je bent bijgekomen van een kortstondige trip naar een zwart gat, merk je dat je op de grond ligt. Je hebt enkele tandafdrukken in je eikel. Dus toch een beet van die blaffende hond. Het spreekwoord is een keiharde leugen. Terwijl het vuur uit haar ogen spuwt, borden en glazen door het huis vliegen en je nieuwste mobieltje hardhandig kennismaakt met de televisie, hoor je de woorden ‘teringlijer’, ‘ongelooflijk’, ‘zielig’, ‘onverantwoordelijk, ‘kinderachtig’ en ’scheiding’ elkaar in rap tempo opvolgen. In willekeurige volgorde. Met ‘kutspel’ als hinderlijk reclameblok. En jij denkt alleen maar: ‘Je doet maar. Ik wil een andere chick. Met ‘agression’ op maximaal ‘10′, ‘adaptability’ op ‘15′ en ‘heading’ zodat die tandafdrukken nooit meer voorkomen

-standaard-

op ‘20′.’

2008