Black Russian, Russian Goals… HUH?!
juni 12, 2008
Bij het EK Voetbal, hoofdletter ‘V’, jawel, zijn in totaal drie Nederlanders als bondscoach aanwezig. En actief. We kennen de onnavolgbare speler, trainer én golfer Marco van Basten, als coach van het Nederlands Elftal. Leo Beenhakker is de coach van Polen en Guus Hiddink completeert het toch vrij opmerkelijke groepje. Hij is in dienst bij de Russische bond als bondscoach van Rusland. Onder zijn bezielende leiding is er een revival ontstaan in het Russische voetbal. Met die revival noem ik natuurlijk ook Dick Advocaat, die met zijn Russische club Zenith de UEFA-cup wist te winnen enkele weken geleden. Ook niet de miljoenen die er in de ‘industrie ter plaatse’ zijn gepompt en de bijbehorende mankracht. Toch is het wel een hele toer geweest om dit voor elkaar te krijgen, vandaar het respect wat er is afgedwongen.
De doelstelling van alle drie de coaches is verschillend. Waarschijnlijk willen ze allen Europees Kampioen worden, goed. Marco van Basten heeft wat dat betreft de grootste kans. Ook de beste spelers. Op papier. Tegen Italië kwam het eruit, maar ook die gasten weten nu dat zo’n prestatie verwachtingen inhoudt. Bij zijn aanstelling destijds, heeft hij uitgesproken zijn ‘kunstje’ te willen flikken op dít Europees Kampioenschap. Nu is het zover. Polen heeft zich voor het eerst in de historie geplaatst voor de eindronde van een EK. In de historie van Polen, in de historie van voetbal, in de historie van Bruine Bonen Met Rijst: voor het éérst in de his-to-rie. Meedoen is belangrijker dan winnen. Niet dus, zo werkt het voetbal niet. Lukt het niet, okay. Maar ze zullen hun tanden nog wel willen laten zien. Redden ze het niet in de eerste ronde, dan komen ze daar wel overheen.
Guus Hiddink’s doelstelling was ongeveer gelijk aan die van Van Basten. Waar MvB zich bij zijn aanstelling dus had uitgesproken over een goed team, om tijdens de eindronde van het EK hoge ogen te gaan gooien, plaatste hij zich per ongeluk voor het WK. Twee jaar eerder. Niet per ongeluk natuurlijk, maar er waren wat hem betreft geen hoge verwachtingen op dat toernooi. Nu wel. Rusland’s Hiddink en Hiddink’s Rusland hebben de afspraak gemaakt dat er op het WK in 2010 een Zuid-Korea-achtige prestatie, ook onder zijn leiding, moet worden neergezet. Nu, tijdens dit EK, wil iedere Rus zijn stinkende best doen, maar het wordt een lastig verhaal. Echter is wel helder wat de bedoeling is. Guus en Leo moeten hun spelers alleen nog aan het verstand brengen dat ze wel degelijk kunnen voetballen. Dat het een kwestie van LEF is, liefst een hele scheut. ‘USSR’…. het meesterlijke team van vroegere tijden had weinig nodig. Een blik op het gezicht van de gewezen en overleden coach Lobanovsky was genoeg. Die wilde je niet boos zien. Over twee jaar zullen zowel Polen als Rusland twee andere landen zijn, van een andere orde dan nu. Dit is gratis en mooi meegenomen, een betere plek dan een EK is er niet om van te kunnen leren. De doelstelling wordt dus niet aangepast, maar de verwachtingen worden bij voorbaat getemperd. Van binnenuit. Ik ben benieuwd of Guus trouwens al een woordje Russisch spreekt. Het lijkt me lastig om iets uit te leggen aan iemand die jouw taal niet spreekt. De tolk is er natuurlijk, maar tóch wil je, en zeker in het geval van dat mentale aspect, tot de kern doordringen.
Mijn eigen doelstellingen zijn niet helemaal helder. De tijd zal het leren. Ik vlam wanneer ik vlam. Aanpassing van enige doelstelling volgt, op het moment dat hét moment dáár is. Dat wat iedereen wil, kan men najagen, echter ben ik nog aan het bedenken op wat ik ga jagen. Sommigen niet. Die jagen als waren zij zelf de beesten.
In mijn mailbox ontving ik drie dagen terug een mailtje van een meisje. De verhalen hierover zijn legio, zó vaak gehoord, alleen: ik had het zelf nooit meegemaakt. Hotmail, dus die berichten moeten bekend overkomen. Normaal gesproken worden ze, zoals ík ze zie, verstuurd naar een ieder op deze planeet met ‘fabian’ in zijn e-mailadres. Het is al ‘normaal’ voor me. Ongelezen verwijderen. Het ‘normale’ verhaal werd echter over een andere boeg gegooid. Zo op mijn hoofd, waardoor ik bijna vroeg of het per se een ziekenboeg moest zijn. Geen antwoord, want ik vroeg het… bij-na.
Via-via werd ik door haar benaderd en ze gaf me haar e-mailadres. Ze woonde in Amsterdam en ‘zag er best leuk uit’ (…), dus ik dacht ‘een babbeltje kan geen kwaad’. Ik stuurde haar een extreem korte mail,
‘ ‘ (spatie), zodat ze mijn e-mailadres had en kreeg antwoord. Op een nooit gestelde vraag van mij, bedacht ik me. Daar kwam de eerste ‘HUH?!’.
Twee foto’s van haarzelf, nette foto’s, geen naakt, maar ook een… verháál!!! Ze kwam uit Rusland, dus niet Amsterdam, zoals ik las bij haar, in eerste instantie. In ik-weet-niet-hoeveel zinnen vertelde ze dat ze een serieuze relatie wilde. Ze vertelde over zichzelf, haar land en what not. Of ik nou Timboektees, Timboeker, Timboektaan of een andere bewoner van Rotterdam-West zou zijn: ze wilde met iemand iets serieus beginnen. Geen spelletjes. Niet liegen. Amsterdam? Ze had uitgelegd dat ze daar niet op een Russische site kon komen, vandaar die ‘kleine’ leugen. Die alle kwaliteiten moest hebben die zij had genoemd. Wáár hij ook vandaan kwam. Ze zou er naar toe reizen, al was het de maan. Spoetnik? En dat ‘hij’ datgene leuk vond wat zij weer beschreef over zichzelf. Voor zover ik uit het door haar gebruikte Russels kon komen. Zou het Engels van oud-premier en nieuw-betaster Ruud Lubbers ooit fonetisch worden neergepend, dan zou dat er nog leesbaarder hebben uitgezien. De grote lijn was meteen helder en ik probeerde in nette bewoordingen duidelijk te maken dat ik niet van zins was om deze gok te wagen. Dat dit niet was wat ik wilde en dat ik er eerlijk over wilde zijn tegen haar. Ze begon over een eerder gebroken hart, dus wilde ik duidelijk zijn wat, zoals vaker, best handig is. Ik zei ook dat ze me niet hoefde te antwoorden als ze zich niet kon vinden in mijn toelichting.
‘HUH?!’ (maal honderd). Vanmiddag. Een nieuwe e-mail. De maillengte was verdrievoudigd, er waren nu drie foto’s bijgevoegd en enige alinea-indeling was achtergebleven op de digitale snelweg. Ik kan er met een gerust hart vanuit gaan dat ze mijn e-mail helemaal niet heeft gelezen. Want ik zag dezelfde bewoordingen voorbij komen, alleen stonden er nu nog meer persoonlijke zaken tussen. En aanvullende vragen, gevoegd bij de vragen die ik onbeantwoord had gelaten. Als ik puur op de foto’s afga, dan hoor je mij niet klagen. ‘Alles sal reg kom’ eerder. Maar ik vind het vervelend dat datgene wat ik tegen haar zeg, niet gehoord wordt.
Dus doe ik een beroep op diegenen die dit lezen. Ken je een Russische? Ken je een Rus? Heb je foto’s? Stuur ze me dan niet. Zonder gekheid: iemand met een Russische tongval/toetsaanslag, kan haar misschien vrij kort en helder duidelijk maken wat ik al tegen haar heb gezegd. Ik hoor graag of er iemand is die haar zou willen antwoorden. Kopie Russisch paspoort ter controle zie ik graag tegemoet. Eventuele hieruit voortvloeiende reiskosten richting Rusland worden niet vergoed door mij. De andere kant is dat ik er uiterlijk overmorgen een mail uitstuur die zo kort door de bocht is, dat de weg recht wordt. Krijg ik geen reactie… kejje lache. Letterlijk. Anders kejje écht lache.
Afsluitend: ze is wél een lief, leuk plaatje… sssssssssssoit!
Nog een gratis tip voor Marco: ik verwacht een wissel van je tijdens dit toernooi, waar héél Nederland over zal vallen. Kijk naar Dick Advocaat in 2004. Vier jaar later: UEFA-cup in handen, nét voor het volgende EK.
En ik ga er dan natuurlijk, net als Danny, blind vanuit dat je na drie jaar zult vertrekken bij Ajax.
2008
