Selectieve vrijheid

Ik kan me een trailer van een film herinneren van Steven Seagal. In die tijd, toen ik nog jong was, terwijl ik me nú pas jong vóel (bullsjiT, red.) (red., zeker weten), was de trailer werkelijk geweldig. Oscar®-waardige trailer. Alleen was ik geen fan. Een vriend van me wel, dus hij ging.
Hij kwam de zaal in, keek op en ging zitten. Voordat hij zijn jas uithad, was de hoofdpersoon dood. Als een pier. PierlaLA! Dat hier geen rechtszaken van zijn gekomen, vind ik ongehoord. Een film met Steven Seagal waar Steven Seagal niet meespeelt… een pornofilm zonder porno… autorijden zonder auto. Ik zie het niet voor me overigens. Dat van die auto. Want porno zonder porno… kijk, ik stam uit de tijd van ‘Amanta Latina’, de SBS6 friday late night original sjjjiT en de Filmnetstrepen. Dus dat ken ik wel. Maar ik zal je dít zeggen: ik ken die film volgens mij niet eens, dus ik kan het mis hebben en wellicht wordt er gewerkt met flashbacks. Van Steven in leven. Wel, dan zou ik een flashback willen tot aan het moment dat ik mijn toegangskaartje afrekende.

Een vriendin van me, dat zijn dus toch al gauw twee mensen die ik ken maar dat ter zijde, is weggelopen bij ‘From Dusk Till Dawn’. Gerénd zou gezien haar verklaring ook nog hebben gekund. Had ik haar daar gezien, in het donker, mét mijn bijna-nachtblindheid, dan had ik haar eruit gestruikeld. Want voor diegenen die deze geweldige Robert Rodriguez-film, naar een hersenspinsel van onder andere Quentin T., niet kennen: ‘it’s a shaaaame..!’, zoals het lied. Hiermee geef ik iets meer lading aan de ‘shaaaame’. ‘Scannnndaloussss’ heb ik ook overwogen, maar zo hoog kom ik helemaal niet. Als ik op een stoel ga staan, kom ik toch ook niet ver? Alleen een stukje hoger toch? Dus. Shame.
Het enige wat ik haar moet nageven is dat ze dé scène heeft meegekregen. Dé scène uiteraard, waarin Selma Hayek… ja. Het is geen porno, maar er komt wel degelijk een slang in voor. HIER geen link. Zoek op ‘Santanico Pandemonium’ en je zult het zien. Een tweetal minuten na dit rustgevende Selma-slang-moment, verandert de film spectaculair. En ik heb nog nooit zo veel en hard gelachen bij het zien van dusdanige openlijke geweldpleging, achterlijk geschiet, lange gevechten en klonterende bloedspetters op m’n scherm, dan in die film. Daarvoor, voor je scherm, is overigens dat doekje voor het bloeden voor bedoeld, maar dit ter zijde.
En nu kijk ik hem nog steeds wanneer de film weer eens langskomt op televisie. De DVD hoef ik zelfs niet eens uit te pakken, ieder jaar toch wel twee keer minstens komt-ie langs.

Precies op dezelfde manier als waarop die vriend van mij, nét zittend in zijn stoel, zijn jas uittrok, zo zat ook ik eens naar een bioscoopscherm te kijken. In mijn stoel gedrukt en met héle grote ogen, had ik aldaar mijn mening gevormd. In plaats van af te wachten hoe de hele film zou aflopen. Ik had echter vanaf de eerste tien seconden, omdat we net iets te laat waren bij de opening van Jurassic Park, maar ik was in dit geval niet de enige Surinamer, een bepaald beeld op mijn netvlies met betrekking tot dinosaurussen. In een woud van voornamelijk blanke mensen , die trachtten de T-Rex te bedwingen, werd natuurlijk maar daarom niet minder gruwelijk, de eerste, enige zichtbare voor mij op dat moment, néger geselecteerd en… half verslonden. Mijn terechte initiële conclusie was dan ook: ALLE dinosaurussen hebben iets tegen negers. Iets later dacht ik: ‘negers en hun kip’. Hebben negers kippen? I wonder.
Hoewel aangetekend moet worden dat de T-Rex in dit geval de neger was. En de kip de neger. Zucht. Altijd weer die negers.

Die vriend van me heeft die film uitgekeken en ik geef hem groot gelijk. Ik blijf toch zitten met enkele prangende vragen. Waren er flashbacks? Stond hij op uit de dood? En was hij dan een soort mix tussen Jezus en Darwin? EN ook Steven?! Wie het weet mag het zeggen, maar over dat laatste gráág niet hier, dank u. Of dank U? Joost weet het ook niet, waarom ik dan wel? De dame bij ‘From Dusk..’ heeft hem niet uitgekeken en mag me heus vertellen wat ze ervan vond, tuurlijk. Maar ik neem het niet serieus en dat weet ze en dat vindt ze al helemáál niet erg. Ik wel. Want haar mening is gebaseerd op de helft van de film. Sorry, DE film, voor mij dan.
Ikzelf ben tot de conclusie gekomen dat dino’s gewoon puur slecht zijn. Buiten negerhaat. Ze hebben vrij weinig op met mensen en ik geloof niet dat we ze terug moeten willen halen. Van waar dan ook. Van wannéér dan ook. Where-eeever, when-eeever. En ziehier: Shakira gratis in je beeldscherm. Nu wel een link: www.shakira-r-u-mf-crazy-zoekzelf.komnou. Ah, toch niet.

In verband met de dramatische vliegtuigcrash van gisteren, zijn er enkele creatieve geesten opgestaan in Nederland. De naam ‘Turkish Airlines’ geeft klaarblijkelijk reden tot totále vrijheid van meningsuiting. Het is eigenlijk niet eerlijk van mij, want tegenwoordig is ieder situatie rond een onderwerp wat enige nieuwswaarde wordt toegedicht, vergelijkbaar. Na drie minuten gaat het helemaal los, maar allang niet meer over de inhoud. ‘Mag ik dat niet zeggen dan?? We leven toch in een vrij land??’ En ja natuurlijk mag dat, want ‘het is een groot goed’, roept iedereen vrij en blij.
Diegenen die dat het hardst roepen, zijn meestal diezelfde dubieuze genen die blijkbaar iets hebben geroepen. Maar de benadrukking van die ‘vrijheid’, geeft mijns insziens vaker wél dan niet aan, dat er in elk geval minimaal tot het einde der tijden totáál geen discussie wordt gevoerd over de desbetreffende, eventuele aanwezige inhoud. En gaat mijn aandachtsstekker er in elk geval snel uit.
In Turkish Airlines’ komt, hoe gek, het woord ‘Turk’ voor. Dus de rest is, zo heb ik wederom mogen aanschouwen, overbodige informatie. En vraag ik mezelf eigenlijk niet eens meer af of diegenen werkelijk één seconde zullen hebben geknipperd met hun ogen, nadat vandaag de officieel gepubliceerde passagierslijst heeft uitgewezen dat er, buiten andere bevolkingsgroepen, 53 Turken en 51 Nederlanders in het toestel zaten?

De DVD van ‘From Dusk Till Dawn’ heb ik trouwens, in het schijnsel van het hiervoor geschetste, wel degelijk uitgepakt. Natuurlijk. Aangezien ik de film, de gehéle film en niets dán de film in zijn geheel moest kénnen, ónderkennen en totáál begrijpen voor énige meningvorming, heb ik het doosje écht wel geopend. En mijn mening over de film was hierna ongewijzigd. Dat ik driftig op zoek was naar een poster van Selma ‘Santanico’ Hayek, heeft niets te maken met de inhoud.
Een film waar ik bijvoorbeeld géén mening over kan geven, is ‘National Treasure II’. Ik heb die niet helemaal gezien namelijk. Nooit meer. Nergens meer. Ik ben een aantal discussies hierover aangegaan, zonder te weten hoe de film verdergaat en hoe die film überhaupt eindigt. Want op ongeveer minder dan de helft van de film, ben ik al rennend weggegaan voor een plaspauze en inmiddels moet ik constateren dat de teller nog steeds loopt: ik ben niet teruggekeerd.
Die film was gewoon kut. Zo gezegd, zo gezegd. Want laten we wel wezen: het is een groot goed. Die vrijheid dan hè?

Want kut blijft, groot goed of klein goed, zéker na het te verwachten uitblijven van oogknipperen, altijd en eeuwig

KUT.

 2009