WhiskyChronicles – AVP Vs. 2010

Ik kan me herinneren dat het in de originele versie van Alien nog best lang duurde voordat je (de) Alien in vol ornaat zag verschijnen in het beeldscherm. In de tussentijd was je al zes keer doodgegaan van de spanning en emotie, maar dat wist je van tevoren. Ik kan me herinneren dat het in de originele versie van Predator nog best lang duurde voordat je (de) Predator in vol ornaat zag verschijnen in het beeldscherm. In de tussentijd was je al zes keer doodgegaan van de spanning en emotie, maar dat wist je van tevoren.

Van Alien en Predator zag je in die ‘klassiekers’, sowieso de eerste, veel flarden, flitsen, vaagheden, opgevolgd door vunzigheden, met daarbij standaard als uitvloeisel een container vol bloed.

Een week of twee geleden hing ik aan de telefoon met een vriend van me. Hij keek naar Alien Vs. Predator, zo bleek. In het begin dacht ik dat hij sprak over een pornofilm, want hij noemde het AVP. Ik ging er dus bij AVP vanuit dat hij me iets zou vertellen over de uitbreiding van zijn zenderpakket. Porno, waar ik geen enkele titel van ken overigens en daarmee lieg ik niet. Niet al te hard (diegenen die tussen de regels doorlezen, zullen niet zo heel veel zien, afhankelijk van hun beeldscherminstellingen).

In first instantion zat ik wat anders te kijken en zei ondertussen dat ik de laatste vijf á zes minuten van de film al eens eerder had… aanschouwd en gaf en passant niets, maar dan ook niets dan de gehele clou van de film weg: die laatste vijf of zes minuten. Nou moet ik zeggen dat ik dat wel in één adem deed met excuses incluis. En erbij. En een gratis ‘lol’.

Zoals hij begon tegen me en ik citeer zijn woorden ‘wat een kaka-film’, had ik ook niet het idee dat hij dat erg zou vinden.

Afijn, AVP: Predator, de mensenafslachtende bountyhunter van het originele werk, hielp de mensheid enigszins mee bij het ‘vermoorden’ van Alien, de mensenafslachtende alien. Hij ‘tipte’ me tussen het lachen door op deel 2 AVP Requiem. Ik kon het niet langer verdragen en ging wat anders kijken.

Nou zijn deze films alweer van een aantal jaren geleden, maar dan is het in ieder geval om aan te geven dat de tijd tegenwoordig in ieder geval niet langzamer gaat. Het lijkt wel de dag van gisteren dat de zoutinkopers van de landelijke strooimachines zeiden: in 2010 gaan we het anders doen. Of: beter doen. Of gewoon: wél doen. Met z’n allen tien korrels zout inleggen werkt nog beter. Nu ben je al tevreden met: íets doen. Doe maar. Of niet. Het lijkt wel de dag van gisteren dat de big bosses van de NS zeiden: in 2010 gaan we het anders doen. Of: beter doen. Of gewoon: wél doen. Op je remspoor kun je nog beter rijden. Nu ben je al tevreden met: íets doen. Doe maar. Of niet.

In sommige gevallen is het makkelijk te zien. Het lijkt dan alsof de steeds snellere tand des tijds zich dan duidelijk niet heeft doen laten gelden. Commercieel gezien kan dit in enkele gevallen ook best gunstig uitpakken. Wanneer Philips er bijvoorbeeld voor had gekozen om ‘Let’s make things better’-uitingen in deze tijden te veranderen in ‘Let’s make things best’, zouden ze binnen een week alle fabrieken op aarde, álle producten ‘best’ laten maken en dan was het klaar. Dan verkochten ze onverwoestbare spullen van de allerhoogste kwaliteit, in een mooi jasje, bestand tegen elke vorm van fysiek geweld. Maar dat levert natuurlijk niets op. Ik weet trouwens niet of ze bij het bedenken van de slogan ooit waren begonnen met ‘Let’s make things good’. Of ‘Let’s make things’. Maar dat ter zijde.

De tijd gaat snel. En we kunnen daar met z’n allen, hoe graag we dit misschien zouden willen, niets aan veranderen. Daarom maakt het geen reet uit wát je doet, áls je het maar doet. En dan alleen dat wat je ‘moet’. Aanhalingstekens. Niks moet, zolang je het zelf niet wil. Simpele kwestie. Moet je schijten, kom je in een andere moet-categorie, de categorie ‘goor’. Maar het moet. Moet je iets doen wat minder leuk is of waar je enigszins moeite mee hebt, dan kan het soms ook voorkomen dat je ‘gaat schijten’. Maar net als die vorige: ook dit moet. Verder spreek ik uit ervaring als ik zeg: doe vooral wat je zelf leuk vindt en dan zul je erachter komen dat dat helemaal niet zo gek is. Zelfs nadat ik de fles weer heb weggezet, denk ik: dat is eigenlijk helemáál niet zo gek.

Ik moest niks, maar toch schakelde ik later die bewuste avond over op AVP 2. Ik viel er middenin en het eerste shot dat ik zag: een vader en zijn zoon liepen ergens in een bos, midden in de nacht. Koppig of stom? Die twee begrepen het AVP—sci-fi-horror-concept ook nog niet helemaal. Voordat ik het wist, riep de zoon heel hard ‘…dadddd-dyyyyy…!!!…’ en werden de buiken van beiden van binnenuit opengereten door kleine, lieve, schattige baby-Aliens. Zo vader, zo zoon: de ene z’n dood, is de andere ook ineens dood. Wat hebben we nou geleerd? Wil je Aliens of Predators zien zonder zes keer dood te gaan van spanning en emoties, kijk dan gewoon AVP of AVP 2. Die laatste plus ‘Requiem’.

Doen wat je zelf leuk vindt in deze snelle tijd en niet zes keer doodgaan wanneer je tóch Aliens en Predators wilt zien? Dit kan op ieder willekeurig moment en in het laatste geval als je weet dat de film wordt uitgezonden. Voor beiden geldt: als ik het gelijk aan mijn zijde heb. En het geluk.

Zonder geluk vaart niemand wel. Ook ik niet. Dus met meer van dát, wandel ik nóg rustiger, langzamer als was ik Neo uit The Matrix, door deze tijd heen. En onthoud maar dat je, terwijl je die dingen doet die je leuk vindt, in het állerergste geval wordt afgeslacht door een Alien of Predator. Doe gek.

Over snelle tijd gesproken: er was een tijd dat Jezus De Verlosser was. Eeuwen later was het ineens Johan Cruijff, toen Diego Maradona, gevolgd door Lionel Messi en daarna las ik de combinatie van die titel met Jhonny van Beukering (meer info op www.wie?!.nl). Die mythe is niet helemaal goed doorverteld. Iemand maakte er ergens tussendoor ineens een potje van. Maar het maakt niets uit. Als jij één van de genoemde personen, afgezien van de eerste om geen ruzie te maken, als Verlosser ziet, dan zal die weinig invloed uitoefenen op wie jij bent en de dingen die jij doet. Dus. Doe gek. Weer. Ook ik.

Ik spreek nu uit ervaring en ik mag het eens een keertje zeggen en ik zeg het. Het glas is eens niet half leeeg, ook niet half volll, maar: vvvol. Laat het maar lekker overlopen: proost (*)!

2010, de mazzel en bedankt.

(* live gedronken scrollt onophoudelijk van links naar rechts door je beeldscherm)