Nee, ik heb het niet over de rode knop op de joypad van een willekeurige spelcomputer. Nee, ook niet over de rode knop op een willekeurige afstandsbediening. Nee, ook niet over de rode knop van een bloem in de bloei van een bloemleven. Nee, laat staan dat ik het heb over de rode knop an sich: een (of meerdere, laten we zeggen twee) geïrriteerde tepel(s). Niets van dat. Maar van dit. En over dit. De rode knop.
Om terug te komen op de rode knop op een willekeurige afstandsbediening. Want ik ging het niet hebben over de rode knop op willekeurige afstandsbedieningen. Wel over míjn afstandsbediening. Want ik heb een UPC-box en daar zit, inderdaad, een rode knop op. Tijdens het zappen, kom je wel eens wat tegen. En omdat ik een UPC-box heb, krijg ik wel eens teksten in beeld die rechtstreeks uit het aimabele hart van UPC komen. ‘Wil je meer zien, druk dan op de rode knop’. Dat betekent hetzelfde als ‘pak je portemonnee, haal er geld uit en neem er afscheid van’. Betalen. Dat wat je ziet is niet genoeg, dus druk op die rode knop. En betaal. Wat er soms voor heeft gezorgd dat ik als een dolleman de zekeringen uit de meterkast moest trekken omdat ik per ongeluk op de rode knop had gedrukt. Ik verdenk UPC ervan dat ze hun afstandsbedieningen hebben uitgerust met een ziel. Maar dat ter zijde. En tot zover meteen alles, voor nu, over mijn specifieke afstandsbediening.
Iemand vertelde erover tegen een bekende en die dacht: dit is het. Dit is dat dinggg. Met zoveel ‘g’s ja. Hiermee ‘klaren’ we meteen alles. Zoiets als wanneer een olifant op een mug zou gaan zitten. Pijnlijk voor mij om te zeggen, maar ik zeg het: zoals Barcelona, dat in een volgepakt stadion tegen Feyenoord zou spelen, drie dagen na de 10-0 tegen PSV. Lelijk. Zeker wanneer je enkel en alleen al rekening houdt met de zeer grote waarschijnlijkheid dat een mug alleen al bij de gedachte dat een olifant op hem gaat zitten, al dood neervalt.
De atoombommen die Amerika bezit, worden bestuurd door de rode knop. De rode knop. Het is geen Miele, maar er is toch ook geen betere. Of de rode knop nou geel, blauw, groen of lila met turqoise stippen is, het blijft ‘de rode knop’. Ik heb een collega, om je een beeld te schetsen van het verschijnsel, die in zijn fantasie wel twintig rode knoppen voor zich ziet. Iedere seconde van de dag. De manier waarop hij op de rode knop drukt, is knopdrukkenderwijs wel van Champions League-niveau. Enig in zijn soort en ongeëvenaard. Hij is de voetballende Catalaan in een veld vol Madrilenen. Standaard hoor je hem altijd aankomen: “Weet je wat … zei?” Gevolgd door de woorden van degene die zojuist de rode knop ingedrukt hoorde worden.
Want de rode knop indrukken is feitelijk het laagste van het laagste van het allerlaagste Lagerhuis wat je kunt doen. Zelfs bezien vanuit de oorsprong en de bescherming van een land als Amerika, met deze rode knop. Zodra die knop wordt ingedrukt, zijn alle rapen op zijn minst well-done. In enkele gevallen zijn de rapen verbrand en is de brandweer een blokje om geweest. Dat wat je veelal in de zomer ruikt: sommigen noemen het barbecueën, ik noem het een legitieme reden om dan eens één keer in mijn leven de brandweer te bellen. En dan ook écht legitiem. En gesmúld dat ze hebben.
Je zit op een feestje en er hangt een gespannen sfeer. Op de één of andere manier zijn er signalen bij je binnengekomen dat er een rode knoppenactie is aangekondigd. Via de sms, Whatsapp, Ping en iemand zei het zelfs tegen je. Bijna nooit gebeurt het, maar ga je erop zitten wachten? Doe je een pre-emptive strike om er zeker van te zijn dat jou zélf niets overkomt? Missing In Action-gewijs? Want reken er maar op dat wanneer je een rode knop indrukt, dat het dan een hels karwei wordt om er zelf géén terug te krijgen. Een geheim, een blunder, een vervelend verhaal, een lelijke diss, noem het maar op en verzin het erbij. Alles kan en mag, op het moment dat de rode knop wordt ingedrukt. Eigenlijk komt de rode knop overeen met WikiLeaks. Iemand drukt de rode knop in en pleurt op z’n Rotterdams gezegd, álle sluizen open. En de pleuris breekt dan gewoon, in een taal die iedereen begrijpt, uit. Met alle gevolgen van dien. Lelijk wordt lelijker en lelijkst. De voorpret van rode knoppen is al een belevenis op zich. Fictief worden er altijd wel veel meer dan twintig rode knoppen ingedrukt, want dat is lekker veilig, maar daadwerkelijk: nog immer bar weinig. Behalve door mijn collega dan. Maar hij wordt niet voor niets, grappend, een oude NSB-er genoemd. Oude . Grappend. Hm.
Enkele weken terug, op een zaterdagochtend, zag ik iets op de televisie. Ik was vrij brak, door de whisky-avond ervoor. De tv ging aan, de Senseo die aan zijn laatste weken of maanden bezig is, waarom weet ik niet maar het is een gevoel, ‘trrrr’-de. Dat wat ik zag, maakte het voor mij duidelijk: de rode knop begint terrein te winnen. En voor een hele gevoelige groep in de samenleving, de jeugd, kan dit grote gevolgen hebben. Want die groep is nog jong en heeft de toekomst. Wij niet meer, wij leven in het nu.
Twee jongens van een jaar of tien á twaalf, kregen bij een simulator van een straaljager, uitleg van een piloot. Ze gingen wat vliegtestjes doen en dat was leuk. Althans, ze lachten en ik was nog brak, dus ik telde de twee enen op. Ik kwam op drie. Jij?
“Waar is deze rode knop voor?”, vroeg de jongen aan de piloot, terwijl hij zijn rechterhand in de richting van de door een doorzichtig plastic klepje overkapte rode knop bewoog. De ander keek geïnteresseerd mee en de piloot antwoordde dusdanig overtuigend, dat ik er inééns vanuit mijn brakheid luidop van moest lachen, net niet met mijn reet rollend op de vloer en iets verder van mijn neukende reet eraf lachen: “Die is om bommen en raketten mee af te schieten!”
Mijn tip voor de dag: druk eens een rode knop in, al is het onderling, in een groep, voor een gezelschap, op het podium, op de televisie. Maak het even leuk, maakt het even leuk en het maakt het leven even leuk.
[sopi11saro ]
Reacties
Reageren?