Robetussen/Robitussen

 

Voor diegenen die bekend zijn met Chris Rock, moet dit woord een belletje doen rinkelen. Altijd heb ik eraan gedacht en pas nu denk ik: ja. I understand. Ik wil het. Maar niet voor alles. Want sommige dingen zijn niet weg te wonderen met Robetussen. Diezelfde dingen maken jezelf juist alleen maar méér ‘wonderen’.

In zijn eigen show waarin hij terugblikt op zijn jeugd, kwam het ook ooit ter sprake. In de televisieserie ‘Everybody hates Chris’, vertelt hij als voice-over over zijn jeugd in ‘the hood’, in Bed-Stuy (Brooklyn). Dit wordt vervolgens meesterlijk neergezet door een groepje acteurs, waaronder kinderen natuurlijk, die, gezien hun ‘spel’, waarschijnlijk álle creatieve vrijheid krijgen om hun komische kunsten te etaleren. Wat ik zo leuk vind aan de serie, zijn de zogenaamde ‘what if..’-momenten. Je kent ze van bijvoorbeeld Family Guy. Want dat kijk ik. Of van natuurlijk Ally McBeal. Want dat k.. eh, omdat je het kent. Van absurd, naar absurder, naar totale onzin, drie dus, in het geval van ‘Everybody hates Chris’. Ineens zit je, ná een bepaalde uitspraak van iemand, in een scène die de gedachten, verwoord door Chris Rock’s stem, worden uitgevoerd. In dit geval was hij ziek en adviseerde zijn moeder om wat Robetussen te gebruiken. Het schijnt een wondermiddeltje te zijn. Omdat ik niet wist hoe ik het moest schrijven, heb ik het opgezocht op het net. Ik kreeg Robetussen en Robitussen, vandaar de dubbele titel.
Voice-over: “According to my mother.. i could use Robetussen for eeeeeeeverything..!.” Daarna kwamen er drie scènes om te laten zien waarvoor hij het dan wel kon gebruiken. Meestal zijn dat de scènes waardoor ik meestal bijna in mijn broek plas. Door de lachdruk. Maar voorál door de overtuiging. Alsof het echt gebeurt. De eerste, ‘absurd’, bespaar ik je. Want die ben ik vergeten. ‘Absurder’ laat zien hoe zijn zusje haar arm breekt en bij nummer drie wordt, ik meen zijn broertje aangereden. De manier waarop de televisiemoeder van Chris Rock na deze ‘what if’-incidenten vertelt dat ze hiervoor wel eventjes Robetussen moeten gebruiken, is zó overtuigend serieus, dat je bijna gaat Teleshoppen. Maar er staat geen telefoonnummer. Dus droog je je tranen maar. Met een doekje. Zonder Robetussen.

Je hebt net gezien, gelezen weliswaar, maar wat is niet waar tegenwoordig, wat Robetussen in feite dus allemaal kan. Of zou kunnen. Volgens Robetussen-mom, televisiemoeder van Chris. Of toch echt…? Maar mijn verzoek: heb je wat Robetussen liggen, stuur het naar me. Inmiddels is, tijdens mijn 34-jarige kruistocht op deze aardkloot, mijn hart wel eens gebroken. En dat zal ook nog wel vaker gebeuren. Dat ik Feyenoordsupporter ben, laat ik wat dat betreft zelfs nog buiten beschouwing. Buiten de zijlijn, of beter gezegd: terzijde. Maar in ieder geval buiten kijf. Dat ik ongeveer 33 van die 34 jaren áltijd, cónstant én consequent irritant heb geroepen ‘ik heb nog nooit wat gebroken’, moet ergens bij die man daarboven zijn aangekomen als ‘spam’. ‘Oh ja joh’, moet hij gedacht hebben en knipte vervolgens drie keer met zijn vingers. En hij ging vervolgens door met …niks.

Dit jaar is anders. Botje in mijn hand gebroken in juli. Afgelopen week met zaalvoetbal iets in mijn enkel verrekt. Echter dusdanig, dat ik gedwongen was om naar het ziekenhuis te gaan voor, wederom, foto’s. En ik heb die vorige nog steeds niet terug. Slechte zaak. Als het een fotoshop was geweest. Maar het is wel een goed ziekenhuis. Dus een goede zaak. Een goeie tent ook. Ze kennen me vreemd genoeg nog niet, terwijl ik de laatste tijd toch een band heb opgebouwd met het personeel aldaar. Uit navraag bleek echter anders. Wanneer ik me daar weer ga melden, aanstaande woensdag voor een dubbele controle, want hand én enkel, lekker makkelijk, ben er tóch, dan zou ik best wel in aanmerking kunnen komen voor een abonnement. Echter ga ik eerst voor een strippenkaart. Krijg ik er meteen twee bij. Poortjes heb ik nog niet gezien, maar wat nog niet is gekomen, zal ik wellicht alsnog snel kunnen zien. Bij mijn eerstvolgende bezoek al. Vol verwachting klopt mijn hart.

Mijn ogenstunt paste wat dat betreft in hetzelfde straatje als bij, wederom, Chris Rock. In een stand-up show geeft hij aan wat we tegenwoordig allemaal wel niet kunnen met onze technologie, alsmede dat we veel ziekten kunnen genezen. Maar veel ziekten ook niet, wat hij op zijn kenmerkende wijze ter sprake stelt. Hij vertelde bijvoorbeeld over, nee, eigenlijk vroeg hij iets vóór Stevie Wonder. “We can walk on the moooon… but we can’t cure blindness. Stevie Wonder… he gaaave us ‘myyy cheriiiie amooooorr’…!!! Can’t! We! Give! The! Man! A! PEAK..?!?! Just-a-li’l PEAK…?!?!’ (*
In hetzelfde straatje..? Want…? Nou, zou ik Robetussen gebruiken voor mijn ogen, dan waren er minimááááál (‘ja?’ – ja!, red.) twéé mensen die een ‘PEAK’ zouden willen. Dus ik denk dat het daarvoor weer níet gebruikt kan worden.

Aboutaleb burgervader van Rotterdam? Smeer wat Robetussen op je.. (on)begrip. Je linkerwenkbrauw verstuikt door de snelheid waarmee een instantie als de overheid iets zó snel voor elkaar heeft gekregen? Smeer wat Robetussen op je wenkbrauw. Geert (’s haar) in de war hiervan? Robetussen-gel. Feyenoord? Geef die gasten allemaal Robetussen-tenues. Mijn lichamelijke bullsjiT in 2008? Ik neem een bád vol Robetussen. Financiële crisis? …..hm.

…..bel Ally McBeal’s kantoor en neem een advocaat. In de arm, welteverstaan. Hoewel… huur er gewoon maar eentje in. En het absurde moment in de serie zal óngetwijfeld zijn: de beslissing van alle regeringen op deze, zelfde, aardkloot, om de mensen, die tezamen een onvoorstelbaar groot geldbedrag, het ‘vertrouwens’-spaargeld van de menselijkheid, op dubieuze wijze hebben verhandeld en belegd op de beurzen, te verblijden met… nóg meer geld. Alsjeblieft. En omdat het zo absurd was, hebben ze er, allemaal, nóg een groot bedrag bijgedaan. Alsjeblieft. Om het absurder te maken dus. Want dat wat niet werkt, door geldtekort, moet wel blijven draaien. Door éxtra geld.

‘Hm… daar is geen derde ‘what if..’-moment voor nodig’, zal Chris gedacht hebben en gooide het idee in de prullenbak.

Alle Robetussen-produkten op een stokje, met een willekeurige Rob ertussen: ik denk dat het ‘totale onzin’-moment nog moet kómen.

Maar dan écht. En niet weg te wonderen met Robetussen.

2008
(* – niet alles is letterlijk, so pleeease. Please.. be gentle, red.