Wie zonder steen is, werpe de eerste schoen in de buurt

Soms gebeuren er dingen om je heen waardoor diezelfde dingen je gestolen kunnen worden. Behalve dan wanneer het iets is wat jij al hebt gestolen, want dan wordt het een ander verhaal. Dan ben je gewoon een dief. Wanneer de bekende emmer over is gelopen van de enorme druppels die je er zelf nog bij liet, weet je dat je gaat dweilen. Niet met de kraan open, maar met de hinderlijke druppelaar die ernaast staat en van geen ophouden weet. Dat je ‘de bek’ open wordt gebroken, je klomp die je nooit draagt, tóch is gebroken EN je broek van ellende is afgezakt, terwijl je een riem droeg die toch echt wel redelijk strak zat?

Een tijd geleden alweer hebben we te maken gehad met Bokito en zijn daden. Destijds heb ik geschreven dat er in iedereen een Bokito schuilt (‘wie een kuil graaft voor een ander, weet niet dat Bokito zich achter een boom staat te verschuilen’). Dit is ook gebleken, kijk alleen maar naar de manier waarop Wilders reageerde toen hem werd verteld dat de zorgtoeslag voor het onderhouden van zijn toupet-schans per 1 januari 2009 zou verdubbelen, vanwege de gestegen kosten van staaldraadkammen. Of kijk naar de tribune bij een gemiddelde wedstrijd van Feyenoord dit seizoen. Of vorig seizoen. Of ervoor… nog vóór Bokito! Ik stop, you get the picture want mijn hart breekt terwijl ik dit schrijf.

In het geval van nu moet ik zeggen: dus zelfs in chimpansees schuilt een Bokito. Die stenengooiende chimpansee was het zat dat er stenen/steentjes naar hem werden gegooid. Terecht. Neem de steen in eigen hand en sla ermee op je boezem. Wie zonder nootjes is, werpe de berg met stenen. Ik weet niet of de verwonde moeder en haar dochtertje blaam treft in dit geheel. Waren ze onschuldig, dan betuig ik bij deze mijn medeleven. Deden ze mee of lachten ze hartelijk en/of hatelijk om het stenengooien naar de chimpansee, dan is die dikke bult een gevolg van eigen schuld. Wanneer ik de ME op me af zie komen, zal ik zeker niet blijven staan om te vragen wat er aan de hand is. KLAP is aan de hand. En ik zie je straks, aan de zijkant, want ik ben al weggerend vanaf het moment dat ik ‘ME’ schreef.

Zelfs in Irak is men op de hoogte van dit gedrag. Echter moet ik dit geen gedrag noemen, het is daar voor zover ik heb begrepen tot nog toe, een normale uiting van iemands mening. Zij gooien schoenen, wij gooien taarten. Soms met stront erin. Wat komt harder aan? De ‘taart’ zal mentaal een indruk hebben achterlaten vanwege de stront en troep die erbij zat, de schoen enkel een afdruk. Als hij maar niet in de stront heeft gestaan, vlak vóór.. maar dat terzijde.
Bush werd bekogeld door iemands schoenen. Twee maar liefst. Hij had het al maanden geleden voorbereid. De journalist die het niet eens was met het Irak-beleid. Het Irak-beleid van de VS. Het klinkt ook helemaal niet zeg je, Irak-beleid van de VS? Wel, je zou de uitvoering eens moeten zien. Onderzoek moet trouwens nog uitwijzen of het een linker- én een rechterschoen waren en dus volgt automatisch een vervolgonderzoek naar de vraag of ze van hetzelfde paar waren.

Maar vooropgesteld. Laat niemand zeggen dat die George niet snel is. Zijn reactiesnelheid was voor mij een totale verrassing. Ik had erover gelezen, maar toen ik het beeld zag.. werkelijk fantastisch. Tweemaal heel gedecideerd omlaag en soepel door de knieën. Hij lachte er bijna bij en maakte zich niet zo druk, zo leek achteraf. Geweldige actie. Want wat nog moet blijken, is dat er binnenkort een ‘War On Shoes’ zal volgen, die zijn weerga niet kent. Dus: gooi geen ouwe schoenen weg voordat ze zijn doodgeschoten.
De man wordt van alle kanten bejubeld. Irakese én Amerikaanse advocaten bieden zichzelf gratis aan om hem te verdedigen. Na al die jaren Irak-beleid en (volgens schattingen) twee miljoen gedode Irakezen, is dit het minste wat hij kon doen. Zoals gezegd: in Irak is het blijkbaar een vrij beledigende uiting van iemands mening. Zoals Bush beleid heeft gevoerd, zal niemand hiervan opkijken. Hij beledigde staatshoofden waar ze bij zaten door niet eens te weten wie hij recht in de ogen keek.
Wat ík de schoenengooier kwalijk neem, is het volgende: als je dit zó lang van plan was, gooi dan raak. Iedere taartengooier in de geschiedenis der taartengooiers heeft wel eens zijn doel gemist. Maar dan nóg zat er ergens wel een stukje taart op de kleding van het beoogde doelwit. Werkelijk geen haar van Bush is gekrenkt. En dat vind ik de grootste belediging van alles. Een vrij groot deel van de hedendaagse wereldbevolking wacht met chips op schoot op het beeld, na het lezen van de gemiddelde kop ‘Man gooit schoenen naar Bush’. Vervolgens zie je: niets. Tjonge. Wanneer die journalist op grote voet had geleefd, konden wij ook nog eens wat beleven. Nee hoor.

Ik wacht met smart op de dag dat alle supporters in stadion De Kuip hun schoenen naar het veld gooien. Wel hopen dat er geen slimmerik bij is die bij het verlaten van z’n huis één van zijn kistjes verwart met een gereedschapskistje. Geen stenen. Wellicht taarten. Zonder stront erin. Nee, schoenen. Als uiting van belediging. Niets over beleid hier. Nee. De supporters worden beledigd door wat zich op het véld afspeelt, dus mogen zij dat ook uiten. Op het véld. Die schoenen mogen zelfs de tent uit stinken. In dit geval De Kuip. En de dag erna mogen ze állemaal vrijgelaten worden. Als er minimaal één speler bij is die één van de gegooide schoenen kan ontwijken, zal ik net zo verbaasd zijn als ik was door de soepelheid van Bush. Wederom eens een keer weer eens nog ooit eens iets fantastisch op het veld. Ik heb het wel eens gezien dit seizoen, dus het kan.

En tóch liggen al mijn schoenen inmiddels rondom de televisie …

2008